Charles Aznavour wéét het wel, maar kàn het niet

Charles Aznavour wéét het wel, maar kàn het niet

Charles Aznavour is bezig met z’n laatste concertreeks in Olympia, de grote muziektempel in Parijs. Vanavond is de allerlaatste uit die reeks. Daarna gaat hij nog naar andere Franse steden, maar dan komt dan toch voor hem dat gevreesde moment, dat hij zelf de antichambre van de dood noemt: het pensioen.

Hij is 87 jaar, hard op weg dus om een soort Franse Bei Cok te worden. Hij is altijd blijven optreden en ook nu slaagt hij er keer op keer in, naarmate de avond vordert, de zaal in te pakken. Op de voorpagina van Trouw vandaag en in de cultuurbijlage een korte terugblik op z’n carrière waaruit blijkt dat hij het allemaal niet cadeau heeft gekregen, als zoon van Armeense immigranten en een uiterlijk dat niet meteen aan een grote showbizzster doet denken. Maar het is ‘m gelukt! Hij heeft vele mooie chansons op z’n naam staan, Une enfant de seize ans (in het Nederlands vertaald door Lennaert Nijgh en gezongen door Boudewijn de Groot), La mamma, Mes emmerdes en de Engstalige successen Yesterday When I Was Young, The Old Fashioned Way, en She.

Niets laten merken
In Parijs is een ander lied een publiekslieveling: Il faut savoir uit 1961. Het gaat over leren te blijven glimlachen in het leven, ook als het beste ervan af is. Naar buiten toe niets laten merken, ook al ga je van binnen helemaal kapot. Leren leven met verloren liefde en niet zielig doen. Maar op het einde zingt hij: dat zou je moeten doen, maar ík kan het niet. 

delen: