Omroep Zeeland volgt het spoor van de trein met de uitgewerkte splijtstofstaven van de kerncentrale in Borssele. Op deze pagina kunt het videodagboek, samengesteld door verslaggever Pim van den Berge.

Dag 3 (donderdag 13 oktober 2011)

Aangekomen
's Morgens in de vroegte op het AREVA treinstation in Valognes komt het transport aan. De pers is uitgenodigd. Normaal komen ze niet opdagen maar vandaag is het anders. Een anti-kernenergiebeweging, " Sortir du Nucleaire" , heeft deze week gezegd dat dit transport gevaarlijke stralingsnormen vertoont. Dat vertelt een Franse journaliste me. Vreemd genoeg heeft een woordvoerder van deze beweging gisteren de bewering ingetrokken. Toch worden er foto's genomen en interviews gedaan. De woordvoerder voor de afdeling transport Julien Duperray laat me weten wat er met de containers op de trein gaat gebeuren.

Later op dag spreek ik af met Yannick Rousselet, hij behandelt de nucleaire zaken voor Greenpeace in Frankrijk. We toeren rond de fabriek. Het zal u niet verbazen dat zijn mening over de toekomst van de splijtstofstaven uit Borssele heel anders is dan die van AREVA.

Dan zit mijn taak erop. Tenminste in Frankrijk. Mijn debuut als reizend videojournalist kende net als de omgeving van Cap de la Hague, pieken en dalen. Ik ben qua informatie veel wijzer geworden, maar niet veel verder gekomen. Gelukkig hebben alle twee de partijen in het kernenergieverhaal 1 ding gemeen: Veiligheid staat voorop. Als ze elkaar op dat punt kunnen vinden, dan moeten ze ook op de andere punten tot elkaar kunnen komen.

Ik hoop dat u plezier heeft gehad van het videodagboek. Vrijdag 14 oktober kunt u kijken naar een uitgebreid verslag van de reis en de ontmoetingen, uiteraard op Omroep Zeeland.

Tot ziens!

Dag 2 (woensdag 12 oktober 2011)

Boodschap Areva is ruiker van atomen en recycling

De tijd dringt voor mijn gevoel want ik heb om 17.00 uur een afspraak bij het verwerkingsbedrijf Areva in La Hague. Frankrijk schiet onder me door en rond 14.00 uur arriveer ik Normandië, waar de littekens van de oorlog nu toeristische trekpleisters zijn. Ik ben stipt op tijd bij de fabriek. Daar word ik onthaald door Maryline Breton, hoofd communicatie van Areva.

Eerlijk is eerlijk, Areva doet er alles aan om open en transparant te zijn. Maandag bellen, woensdag welkom. Niet in de fabriek, want daar moet eerst de veiligheidsdienst voor ingeschakeld worden. Maryline en haar collega Philippe doen hun uiterste best om de noodzaak en het bestaansrecht van de fabriek te duiden. Ze legt uit wat er met de splijtstofstaven uit Borssele gaat gebeuren.

Klinkt allemaal prima. De hele boodschap van Areva is een bos heerlijke ruikers van atomen en recycling. Het wordt pas lastig als ik vragen stel over de economische machtspostitie van het concern. Hier in de buurt werken 5000 mensen voor het bedrijf. Een geslaagde anti-kernenergie lobby zou de streek in armoede storten. Daarom hoor je geen tot weinig proteststemmen.

Als ik vraag waarom alleen Nederland en Italië nog kernafval (oh pardon, ik bedoel recyclemateriaal) naar La Hague sturen, hupt Maryline van het ene op het andere been en zegt ze geen uitspraken te willen doen om mensen voor het hoofd te stoten.

Mijn collega Coen Theuwis stipte gisteren terecht de riedelmachinetactiek van Greenpeace aan. Diezelfde tactiek wordt aan de andere kant net zo toegepast. Kernenergie is dé oplossing voor een CO2-vrije energietoekomst. Maar het afval dan, ook al is het maar 4 procent?

U hoort het:  We werken eraan. Tot die tijd is het dan misschien toch wel nodig dat anderen de niet zo prettige kanten van kernenergie, gerecycled of niet, van tijd tot tijd tegen het licht houden.

Dag 1 (dinsdag 11 oktober 2011)

Belgische burgemeesters liggen dwars

Nog voordat het transport aan het vertrek uit Borssele toe was, kwam er uit Belgie een niet mis te verstane boodschap van 22 burgemeesters. In een brandbrief schreven zij aan minister Turtelboom van Binnenlandse Zaken dat zij het transport willen laten opschorten.

In Essen, de eerste Belgische gemeente die het transport aandoet, maakt een aantal inwoners zich niet zo druk om de transporten. Schouders worden opgehaald en er wordt gelaten gereageerd. Toch zijn er ook inwoners die zich niet helemaal lekker voelen bij de transporten. Zij steunen de burgemeesters in hun protest.

Burgemeester Gaston van Tichelt is 1 van de 22 Belgische burgervaders die de minister hebben geschreven. Hij is van de gemeente Essen. Hij geeft een korte toelichting van de boodschap in de brief.

"Wanneer kerntransport passeert, straalt Essen even"

Rond 17.00 uur verzamelt zich een indrukwekkende politiemacht rond het station. De agenten ogen ontspannen, en turen bij gebrek aan protestanten wat stuurs naar mensen met een camera in de hand. De sfeer ontspant enigszins als blijkt dat ook de Belgische politie naar Omroep Zeeland luistert, aangezien er "Goed gedaan, Pim!!" uit een busje wordt gejoeld, nadat ik telefonisch verslag heb gedaan.

Het lange wachten kan beginnen. Ik kan inmiddels als woordvoerder aan de slag voor de buurtbewoners, die geen idee hebben van wat er gebeurt. Weer valt de laconieke houding van de Essenaren me op. Een bewoner brengt het zo: "Wanneer er hier een kerntransport langs komt, straalt Essen tenminste even..."

Met het overvliegen van een politiehelikopter wordt het transport aangekondigd. Rond 19.00 uur bereikt het transport het eerste Belgische treinstation. Nederlandse politieagenten stappen uit, Belgische gaan er in. Van protest is geen sprake. Ike Teuling van Greenpeace is wel aanwezig en stelt vast dat er behoorlijk wat straling van de wagons komt. Zij wordt constant in de gaten gehouden door drie tot vier agenten. Een beveiliger noteert de nummerborden van auto's die aan de route staan geparkeerd.

Nadat alle Nederlandse agenten, compleet met lunchpakket in ISO-zak, in diverse bussen gestapt zijn kan het transport zonder slag of stoot weer vertrekken. 

Spoor bijster

Rond 20.00 uur verlaat ik Essen. De bedoeling is dat ik het transport volg, maar dat blijkt moeilijker dan gedacht. Ergens bij de Franse grens besluit ik door te rijden naar Lille om daar nog een filmpje te monteren en dan te gaan slapen. Drie uur later vind ik eindelijk een bed in een paradijselijk snelweghotel. De beloofde Wifi is Nifi en dus besluit ik maar een oog dicht te doen.