- advertentie -

Sportlaan 12

Sportlaan 12

Columns Sportlaan 12 niet meer terug na de zomer

 

Twee seizoenen lang heeft verslaggever Joop van der Laan totaal ruim veertig Zeeuwse sportvrijwilligers belicht in zijn column Sportlaan 12. 

De man of vrouw die veel voor zijn sportvereniging in de weer is, kreeg op deze manier een podium. Twintig takken van sport passeerden hierbij de revue. Joop gaat verder met zijn verslaggeverswerk voor Omroep Zeeland Radio, TV en Internet. 

Dank aan alle verenigingen en vrijwilligers die hebben meegewerkt aan de columns.


 

 

 

Aflevering 30 juni 2014

Recht op scheids

Deze scheidsrechter kijkt vanuit zijn vaste stoel in Terneuzen met gekleurde bril naar het WK-voetbal in Brazilië. Vooral naar het doen en laten van zijn professionele collega´s die een spuitbusje met spray uit de hoge hoed toveren.
De bedoeling is om bij vrije trappen aan te geven waar de 'muur' moet komen te staan. De thuis-scheids in kwestie, Ko Heule, juicht toe dat de vanishing spray zo effectief is. Ko fluit zelf nog zonder holster met zo´n spuitbus op de rug. Hij weet de klus in het veld wel op zijn eigen wijze te klaren.


Optreden

Het getrek en geduw in het strafschopgebied vraagt in zijn ogen om kordaat optreden. Desnoods met het geven van een penalty! De 68-jarige leidsman verbaast zich dat de hedendaagse getrainde atleten met een duwtje omver vallen. Ko heeft ruim 25 jaar ervaring als fluitist en geeft daar zijn eigen kleur aan. Hij ziet de veranderingen met de instelling van spelers en ook de dranken tijdens de rust. De traditionele thee is niet meer genoeg.


Eigen regels

Na zelf een balletje te hebben getrapt, “begonnen bij de Groe”, kreeg zijn liefde voor het spelletje een andere invulling. Met eigen regels, als de situatie daarom vraagt. Ko loste een situatie in een wedstrijd op ludieke wijze op. Na het toekennen van een doelpunt, weigerde het `gedupeerde` team af te trappen. Rest eigenlijk niets anders dan de wedstrijd te staken. Het spel werd hervat met een vrije trap vanaf de middenstip voor de scorende ploeg. “Niemand repte er meer over”.


Respect

Het toverwoord in het voetbal is respect. Hij verwacht ook respect van de voetbalbond. Vooral voor arbiters in de lagere regionen. `Die hebben ook recht op een scheidsrechter`.
En dan met een knipoog naar streekgenoot en (inter)nationaal assistent-scheidsrechter Angelo Boonman: “We lopen meer afstanden dan in het profvoetbal . Daar hebben ze getrainde assistenten”.  Ko zat met hem samen in de scheidsrechtersopleiding.
Hij lachte om een laag rapportcijfer, want de rapporteur bleek naar de verkeerde wedstrijd op een naastgelegen veld te hebben gekeken.


Einde wedstrijd

Een leeftijdsgrens voor scheidsrechters is Ko Heule niet bekend. Hij traint nog voor zichzelf en drinkt zijn biertje ” met mate”. Maar hij fluit voorlopig nog niet af.
Dat mag Ko wel met een laatste fluitsignaal voor deze serie columns onder Sportlaan 12. Twee seizoenen lang met sportvrijwilligers die een eigen podium kregen.
Zij geven ook hun eigen kleur aan de sport in Zeeland.

 

Aflevering 10 juni 2014

Koppie erbij

De naam “De Woeste Kop” heeft een ruige lading en is ontleend aan de geschiedenis van mosselvissers en handelsschepen die ooit de Braakman moesten ronden. De golfvereniging die in dit recreatiegebied werd opgericht draagt met verve deze fraaie naam. De Woeste Kop staat per definitie niet synoniem voor de beoefenaars van de golfsport. Vooral de jeugd wordt klaar gestoomd om dit edel tijdverdrijf met zorg onder de knie te krijgen. Door Marjan Verbunt, uit Hulst.

Statisch

Verbunt (68) speelt zelf golf in competitieverband bij de dames senioren van De Woeste Kop, uit Axel. Dat Marjan dit 20 jaar geleden voor mogelijk had gehouden lag niet in de lijn der verwachtingen. Na haar activiteiten in het tennis en hockey maakt ze de switch naar de baan met de 18-holes. Daar waar de bal eerst wat korter werd geslagen, moest zij nu het vizier een stuk verder richten. Deze sport vond ze eigenlijk te statisch, nu voelt ze zich thuis in de wereld van concentratie en techniek. De golfsport heeft in haar ogen ten onrechte het stempel van elitesport: “Dat is niet het geval, zeker niet bij De Woeste Kop”.


Plaatje

Haar ervaring brengt ze met plezier over op de jeugd. Marjan verzorgt de theorie van het golfen en dat is haar op het lijf geschreven. Om de regels levend te houden maakt ze gebruik van ezelsbruggetjes. Vooral eerst goed laten zien hoe fout het kan gaan, wekt de nodige hilariteit.
Het effect van deze methode is dat de kinderen het absoluut niet vergeten. “Bij golf ben je jouw eigen scheidsrechter”. Om alles beeldend te maken gebruikt Marjan de methode van plaatje,   praatje,  daadje. “Eerst de theorie en dan de baan op, dan gaat het leven.”


Heksenkring

De kinderen houden het koppie erbij met de theorie van Marjan en de techniektraining van de “pro”. Hoewel een enkeling zich tijdens de les kan vergeten in het mysterie van de heksenkring. Die even de aandacht trekt boven de taaie kost van de rode, gele en witte palen. Eerst een foto van dit paddenstoelenspektakel, dan verder met het vast obstakel.  De aanpak van Marjan werpt vruchten af. Op de baan zitten de regels in het koppie. Dat voorkomt dat je niet te grazen wordt genomen en overgeleverd bent aan strafslagen. Dat geeft een kick!
De garantie voor het spelplezier ligt in de golfregelles, volgens het boekje van Marjan. Een leermeester met kennis van de juiste golfslag.

 

Aflevering 26 mei 2014

Oranjekoppel

Ze zijn overal, ze doen wat ze moeten doen en eigenlijk vallen ze niet op. Ze zijn als vrijwilliger in touw bij hun cluppie. Het korfbalkoppel Jan en Anja Geldof is zo’n voorbeeld. Zij staan bij Korfbalvereniging Swift uit Middelburg garant voor het beheer en de organisatie van de voorraad in het clubhuis.


Historie

Swift heeft een rijke historie en koerst af op het 80-jarig bestaan van de club. Deze vereniging heeft altijd meer te bieden gehad dan prestatie-korfbal. Swift organiseert het Hemelvaartsdag-toernooi. Jarenlang was dit één van de grootste eendaagse toernooien van Nederland. Dit betekent een drukke voorbereiding voor Jan (59) en Anja (57) Geldof uit Grijpskerke. Voor iedereen moet er voldoende in huis zijn, de Geldofjes staan borg voor een goed gastheerschap van de vereniging.
Jan en Anja zijn samen bijna een halve eeuw aan de club zijn verbonden. Natuurlijk begonnen als actief speler. Zoals meer gebeurt binnen de korfbalsport ontstaan er vanzelf koppeltjes. Het resultaat van de overbekende grap dat deze sport zo populair is door gemengd douchen. Hoe dan ook, de saamhorigheid werd bekroond met een korfbalhuwelijk.


Activiteiten

Ze waren actief op andere fronten binnen de club. Het gezin maakt deel uit van de Swift-familie.
Ooit “coördinator oud papier”, nu laat Jan het organiseren aan anderen over. “Op den duur moet je delegeren`. Al gaat hem dat niet zo gemakkelijk af.
Voor Jan en Anja zijn de kampeerweekenden in het Veerse bos nog hilarisch. Ook de toneeluitvoeringen liggen nog op het netvlies. Maar Anja ziet dat tijden veranderen en dat “de jeugd nu anders in elkaar zit”. Het evenementenoverzicht bewijst dat Swift goed in speelt op de veranderende interesse om de jeugd aan de club te blijven binden.


Specialiteit

Boodschappen inslaan en de korte link met de goothandel is wel eens handig. Chauffeur Jan loodst de wagen regelmatig naar De Sprong om de voorraad op peil te houden. Opa Jan en oma Anja promoten de specialiteiten van het huis. Broodje gezond. `Echt gezond` volgens Anja. En dan is er de verse groentesoep (vandaag 1,50)!
De woensdagmaaltijden in het clubhuis komen de sfeer en vooral de studenten ten goede. De ingrediënten komen van het echtpaar dat het voorraadbeheer in handen heeft. “Een handje hier en een handje daar”, zegt Jan en daarmee staat hij samen met Anja symbool voor het draagvlak waarop Swift nog lang zal leven.
Op weg naar het eeuwfeest van het andere Oranje!

 

Aflevering 12 mei 2014

Talent aan zet

Je mag drie keer gratis komen mee trainen om te kijken of volleybal iets voor jou is! 
De encyclopedie Wikipedia begint met de beschrijving dat volleybal een balsport is waarbij het speelveld is verdeeld in twee gelijke helften gescheiden door een net. Het is de bedoeling te proberen de bal, zonder de grond te raken, over het net te slaan of te tikken. Met een scheidsrechter op de bok!
Bij volleybalvereniging Mytilus uit Goes kent men het klappen van de zweep en zet men de deur van de sporthal wagenwijd open voor de jeugd, onder aanvoering van jeugdvoorzitter Ellen Schulte. 
Het profiel: “ Mytilus is een sfeervolle vereniging waar op een gezellige, maar prestatieve, manier het balletje rond gespeeld kan worden”.
 

Motivatie

Dat de sfeer belangrijk is, dat wijst het activiteitenprogramma van Mytilus wel uit. Met jeugdkampen, het jaarlijkse uitje en het ouder-kind toernooi wordt de band verstevigd. Het toernooi kende zo’n drukke bezetting dat de zaal in Sportpunt Zeeland (ahum: nu Omnium) te klein was. In de zomerperiode is het strand het heerlijke decor voor deze sport.
Ellen Schulte (42) uit Goes doet de trainingen van de mini’s en aspiranten en assisteert bij de talentengroep. Ellen: “VV Mytilus heeft een gezellige groep jeugd die steeds groter wordt. 
De vereniging heeft een basis neergezet voor de jeugdopleiding onder de trigger: motivatie boven prestatie”.
 

Van huis uit

De vereniging heeft het goed voor elkaar, met visie op de toekomst. De talenten worden gekoesterd. De omschrijving van Ellen van een talent is opmerkelijk te noemen:” Een talent is iemand die zich zelf verder wil ontwikkelen”. Met de nadruk op: willen.
Dat Ellen ook de smash onder de knie moest krijgen, werd van huis uit gestimuleerd. Om het ultieme volleybalgevoel in de familie vast te houden was de uitdrukkelijke wens van haar vader: een jongeman trouwen die ook het balletje over het net speelt. Opa was trainer, vader was actief in het volleybal en het hele gezin van Ellen beoefent nu ook deze tak van sport. De rijen zijn nu weer gesloten.
 

Mentaliteit

Ellen is maar wat trots op de jeugd van haar club. “Het zijn kinderen met een andere mentaliteit dan de gemiddelde voetballer”. Zij ervaart dat als zeer positief. Het is gemeengoed dat ze vrijwel nooit hoeft te corrigeren en dat zegt eigenlijk al genoeg. 
Door haar motivatie is Ellen Schulte de spelverdeler met gevoel voor de juiste set-up. 

 

aflevering 28 april 2014

Casey staat zijn mannetje

Het regent lintjes rond de eerste Koningsdag. Tal van vrijwilligers ontvangen een Koninklijk eerbetoon in de vorm van een insigne. Velen onderscheiden zich in de luwte en vinden hun bekroning niet vertaald in eremetaal. Maar hun inzet verdient zeker niet minder aandacht.
Kees de Vos (61) uit Zierikzee behoort tot deze elitegroep. Zijn naam is al zo’n 20 jaar gevestigd binnen de gelederen van de bloeiende Lawn Tennis Club Zierikzee.


Bestuurstafel

Het bloed kruipt waar het niet gaan kan. Het was een kwestie van tijd voordat De Vos ook bij de LTC Zierikzee achter de bestuurstafel kroop. Na een actieve en bestuurlijke carrière bij het zaal- en zomeravond-voetbal en de handbal. Het beheer van de handbalpenningen was aan zijn zorgen toevertrouwd. Het verenigingsleven is hem met de paplepel ingegoten.
Als aanvoerder bij de hoofmacht van de handballers van Delta Sport maakte hij plaats voor de aanstormende jeugd, een nieuw tijdperk brak aan. Hij pakte de racket op en slaat nu zijn balletje op het fraaie tennispark aan de Grevelingenstraat in Zierikzee.
Lachen met zijn maatje in het dubbelspel, wiens knie is voorzien van een brace. Die na afloop doodleuk ontdekt, dat de bescherming om de verkeerde knie heeft gezeten. “De kwetsuur zat dus tussen de oren”, zegt Kees.


Recreatie

Kees doet “recreatie” binnen de vereniging en pakt ook nog even de ledenadministratie mee.
Als “chef du pasjes” houdt hij zitting in de kantine om de zaak in orde te maken. Soms verwisselt hij een foto, maar dat mag de pret niet drukken.
De “blinddate” toernooien zijn een mooie afwisseling in de prestatieve patroon van de club.
`Gevolgd door après ski` haast Kees te melden, want gezelligheid kent geen tijd bij deze sympathieke Zierikzeeënaar. Bij leden die regelmatig kantinedienst doen, staat zijn favoriete drankje bekend als ‘cola Kees’. De ‘Kees’ staat dan voor een bepaalde alcoholische toevoeging.


Zwarte sneeuw

Het Dikke Toren toernooi kent op de banen van de club een zomer- en een wintereditie. Kees heeft “zwarte sneeuw” gezien in een winter waarin de banen drie keer per dag sneeuwvrij moesten worden gemaakt. Drieduizend kruiwagens staan gelijk aan 500 m3 sneeuw. Kees  was lid van de reddingsploeg van het toernooi. 
Kees de Vos is een allround sportvrijwilliger met bestuurlijke ervaring. Het is maar dat u het weet, mijnheer de burgemeester. Voor als het weer Koningsdag wordt.
Let op: hij gebruikt een nickname, op Facebook: Casey de Vos.

 

 

aflevering 14 april 2014

Een man van kaliber

We treffen Piet Goetheer van de Schietvereniging Schouwen-Duiveland. Hij is niet te missen, met de markante kop, het grijze haar en dito baard. Wie kennis wil maken met de schietsport kan hem aanschieten in de komende Nationale Sportweek.  De schietvereniging opent de poorten in de fraaie accommodatie aan de Stolpweg in Nieuwerkerk.


Geschiedenis

Piet Goetheer (68) uit Oud- Sabbinge steekt elke week de brug over om paraat te zijn bij zijn club.
Hij hanteert de wapens al zo’n 40 jaar. Als ervaren rot weet Piet als geen ander wat deze sport aan mogelijkheden biedt. Het is een Olympische sport. Niet voor niets was de grondlegger van de Spelen, Pierre de Coubertin, ook een schutter.
De schietsport behoort bij de grootste sporten ter wereld, gekeken naar het aantal beoefenaars.
Deze tak van sport bestaat al zolang er wapens bestaan. Lucky Luke schoot in het Wilde Westen al sneller dan zijn schaduw. De schutterijen hebben geschiedenis geschreven. De schietsport is ontwikkeld naar een veilige omgeving. Waar geen plaats is voor ongeleide projectielen. “Resultaatgericht, maar ook gezellig”, aldus Piet.


Baan

De schutters zijn een gemêleerd gezelschap. Piet: “Toen ik indertijd begon met schieten werd de sport gestimuleerd door het hoofd van plaatselijke politie en de burgemeester “.
Gaandeweg kwamen er betere accommodaties. “Op Tholen schoten we in de buitenlucht langs de zeedijk. We moesten regelmatig stoppen voor overstekende koeien”. Nu beschikt de vereniging in Nieuwerkerk over een half ondergrondse 50 meterbaan. “Dat trekt schutters aan van andere regio’s uit Zeeland en daarbuiten”.
De trekpleister is de ultramoderne baan, bekend in Nederland en in België. Het geoefend oog van Piet richt zich op de schietschijven met een klein kaliber geweer. Hij sleutelt mee aan de verbeteringen op de baan. “De kogelvanger was een stalen lamel, nu gaat het om kunststof en gemalen autobanden”. Deze klussen zijn aan hem besteed. Hij voelt zich thuis in het schiethonk.


Visje

Hij schiet zeker niet met spek als hij vertelt over het schieten met zwart kruit. Hiermee wordt een traditie in ere gehouden: kruit in de loop, de kogel er achteraan en het slaghoedje.
Wat Piet ook koestert is dat Nieuwerkerk in heel Nederland beroemd is geworden met het bakken van een visje. Bij wedstrijden zoals de voorrondes voor het komende NK. Nu al hebben zich 145 schutters gemeld. De sliptong slaat dus aan.
De inzet van Piet Goetheer is elke keer opnieuw een schot in de roos.

 

aflevering 31 maart 2014

Kom op jongens!

De eerste workshop `Train de Trainer` is achter de rug, een must voor elke trainer binnen de Mixed Hockeyclub Rapide uit Hulst. Als stok achter de deur om “alle dingen eigen te maken die je altijd al had willen weten”. Is getekend: Mia van Rie uit Hulst.
Zij is de spin in het web, zowel op het veld als online, om de lijnen uit te zetten. Het is nodig met een jeugdbestand van bijna 500 leden!!


Jeugd
Mia van Rie (50) is lid van de jeugdcommissie van Rapide, de hockeyvereniging die recent het 70-jarig bestaan kon vieren. Het jubileum werd opgeluisterd met een clinic door tweevoudig winnares van Olympisch goud Maartje Paumen.  De hockeysport i s springlevend in Hulst met Mia  als exponent van een flinke vrijwilligersorganisatie. Via haar twee jongens is het balletje gaan rollen en ze is niet meer weg te slaan van het sportpark aan de Wittebrugstraat.
Elke avond in de week staat voor haar in het teken van de club van de “Peutenslaogers”.
Volgens de geschiedenis is dit een liefkoosnaam van de Hulstenaren voor hockey-mensen.
Zelf slaat ze nog een balletje bij de trimmers. Het plezier dat de kinderen hebben is de beloning voor alle inspanningen naast haar werkkring in de ICT. Vooral tijdens de ritten als er op `verplaatsing` wordt gespeeld.


Grens
Mia beschouwt als een morele opdracht om (nog) meer jongens te interesseren voor de hockeysport. Ze is zelf coach en trainsters van jeugdteams voor jongens en coördineert de allerjongste jeugd:
“de Benjamins”. Ook de jeugd van onze zuiderburen stapt de landsgrens over voor het hockey in Hulst wat vele nieuwe vriendschappen oplevert. Ze kijkt met een schuin oog naar Engeland waar juist jongens het hockey beoefenen omdat meisjes het  een heftige sport vinden.


Motoriek
“Hockey is een uitdagende sport”, zegt Mia. Jongens en meisjes kunnen even goed uit de voeten.
De technieken die aangeleerd worden werken positief op de motoriek. Het respect van ouders wordt gewonnen  in het onderling partijtje tegen de kinderen. Ze ondervinden dat het warempel niet meevalt een bal goed te raken met zo’n stick. Er is waardering voor de bal die op het doel gemikt wordt, ook al gaat die naast. “Hoe anders is dit bij een sport als voetbal”, waagt Mia zich aan een vergelijking in mentaliteit en beleving.
Kom op, jongens! Zorg dat je er bij komt, bij MHC Rapide moet je zijn!

 

aflevering 17 maart 2014

Kees van de voetbal

Het is een plezierige ontmoeting in de huiselijke bestuurskamer op Sportpark De Waaje met Kees Noorthoek, geboren Fliplander maar intussen een halve eeuw woonachtig in Sint-Annaland. Elke zaterdagochtend om 11 uur is hij paraat.
Bij de club die het groen en wit in het vaandel voert onder de stoere naam Wij Houden Stand (WHS). Dat doen ze al sinds 1931.


Erelid
WHS is voor Kees Noorthoek (78) een deel van zijn leven. De club waar hij dagelijks op het fietsje naar toe rijdt, waar hij penningmeester,  begeleider en nog even vlagger is geweest.
“Kees van de voetbal”, zijn aanspreektitel voor de jeugd in Stalland, noemt als zijn hoogtepunt in alle actieve jaren de benoeming tot erelid van de club. Het respect voor Kees is voelbaar binnen de gelederen van WHS, het erelidmaatschap een ultieme waardering.
Hij heeft een eigen stoeltje op de tribune waar hij de verrichtingen op het veld volgt.
Het “eerste” is koploper in de derde klasse met misschien wel promotie in het verschiet. Het doet hem goed, maar de prestaties zijn niet het belangrijkste voor Kees.
Op zondagavond zit hij aan de lokale radio gekluisterd voor de herhaling van de zaterdaguitzending om het wel en wee van WHS terug te horen.


Positief
Kees is een bescheiden persoonlijkheid met als belangrijk kenmerk, een positieve levenshouding.  Hij laat iedereen in zijn waarde.  Het praatje met de trainer is niet betweterig als het gaat om de resultaten of de manier van spelen. 
“Negativiteit, daar kan ik niet tegen” en dat vroeger alles beter was, komt niet in zijn woordenboek voor.
Het liefst is hij op de achtergrond aanwezig met zijn maatjes, op de maandagochtend. Een vaste groep vrijwilligers waar menige club jaloers op zou zijn. Dan passeert de zaterdag de revue, de spullen en de “ troep” worden opgeruimd. “Het achterlaten van de kleedkamers is altijd voor verbetering vatbaar”. Spelers zouden beter moeten weten.


Dames
Noorthoek meldt met gepaste trots dat WHS een bloeiende damestak kent. Het damesvoetbal schept een band in de vereniging omdat de meiden ook andere zaken op zich nemen. De dames zijn een toegevoegde waarde voor de club.
In een schriftje houdt hij alle uitslagen bij. Geen leedvermaak als de uitslag bij naburige clubs op Tholen in hun nadeel uitvalt. De derby’s op het eiland zijn nog steeds aangenaam. Kees voelt dan zelfs gezonde spanning.

Met mensen zoals Kees Noorthoek zal WHS altijd stand houden
 

 

aflevering 3 maart 2014

Rayonhoofd

Ook Zeeland kent zijn eigen rayonhoofden. Een begrip ontleend aan de Friese Elfstedentocht.
Jaap Moelker uit Wemeldinge behoort tot deze elitegroep. Hij vormt bij het ontstaan van natuurijs een schakel in de keten van de Zeeuwse zeven. Jaap is gepokt en gemazeld in de schaatswereld.
Natuurlijk heeft hij de afgelopen Olympische Spelen op de voet gevolgd.

Sotsij
De Winterspelen lieten volgens Moelker (68) schaatsen zien van de bovenste plank. Een sportief hoogtepunt voor Nederland. Jaap breekt een lans voor het shorttrack en ziet dat als de basis van de veelbesproken prestaties. Deze tak van schaatsen gaat terug in de tijd, want er wordt niet op klapperende maar op vaste ijzers gereden. “Dan leer je de behendigheid”.

De man van Schaats- en Skeeler Club De Poel (één van de oudste schaatsverenigingen in Nederland) kent het klappen van de zweep na een bestuurslidmaatschap van 40 jaar. Hij is nog actief als trainer, verzorgt de warming up in het verenigingsuur en staat zelf regelmatig op de ijzers. Tot twee jaar terug
nog in wedstrijdverband. De Adelaarskalender van De Poel vermeldt Jaap Moelker op plaats 57, een goede middenmoter.


Vergrijzing
Het hoogtepunt is het laatste Zeeuws marathonkampioenschap op natuurijs in januari 2009 op het water bij de Nansenbaan in Goes. “Dan komt er veel op je af, binnen twee dagen moet alles geregeld worden”. Bij de komst van natuurijs gaan alle bellen rinkelen en komt iedere liefhebber tevoorschijn.

Het valt Jaap dan op, dat de bestuursleden intussen 10 tot 12 jaar ouder zijn geworden, zelfs wat krommer lopen. De tand des tijds slaat toe als winters met natuurijs met tussenpozen langer op zich laten wachten. Als de vorstwinters elkaar wat sneller opvolgen, stroomt jeugd binnen. “Het geeft direct een ander sfeertje, zoals vuurkorven langs de baan”.
De schaatsliefhebber pur sang is enthousiast over zijn sport. “Schaatsen kent vele gezichten, er zijn zoveel takken. Je schaatst met gelijken en mensen hebben soms de dag van hun leven als ze op de gladde ijzers staan”. De ijsmeester roemt de bekendheid van de Zeeuwse schoonrijders die reikt tot in het Friese schaatsmuseum.

IJsbaan
Jaap Moelker is nog lang niet uitgekeken op het schaatsen. Hij vraagt ruim baan voor de komst van een ijshal in Zeeland. “Dan kan iedereen zijn gang gaan, met ijshockey en shorttrack. Dan komt de in Zeeland zo gewenste lange wedstrijdbaan er ook vanzelf”.

Niet alleen bij vorst houdt Jaap zijn rayonhoofd koel!

 

aflevering 17 februari 2014

Passie

Hij is korfballer, bij TOGO-Tot Ons Genoegen Opgericht. Door zijn studie sport- en bewegingseducatie is hij de wereld van het rolstoelhockey ingerold. Juicht het streven toe om steeds meer mensen in een rolstoel te krijgen. En dit met de passie die hem eigen is geworden bij het begeleiden van de sporters van de Sportclub Gehandicapten Beveland (SGB). Jan-Kees Goossens (22) uit Goes.


Keuzevak
Het keuzevak “aangepast sporten” in het kader van zijn studie opende een nieuwe sportwereld voor Jan-Kees.  Hij klopte aan bij de Sportclub in zijn woonplaats  die is opgericht door lichamelijk gehandicapten voor lichamelijk gehandicapten. Met als doel mensen van alle leeftijden de kans te bieden om aangepast te sporten op zijn of haar niveau.
Jan-Kees is na zijn studiejaar bij de club gebleven, als trainer en doet ook zelf zijn partijtje mee.
In een rolstoel, met een hockeystick en een plastic bal. Afwerken op een minuscuul doeltje.
Hij roept iedereen op ook plaats te nemen in de rolstoel om de sport te ervaren.


Respect
De grote animator in de Sportclub is zonder twijfel, Michiel Ruiter. Met hem is Jan-Kees onder de indruk van de instelling van de hockeyers, die zich met handbewogen of elektrische rolstoelen voortbewegen. Tijdens een clinic tekende hij op van iemand zonder beperking dat het hartstikke zwaar was om het spel te beoefenen in een rolstoel. “Het was een mooi moment”, zegt Goossens, toen respect werd getoond voor de gehandicapte sporter.
“De spierkracht neemt voor sommigen zienderogen af door een spierziekte ”.  Als de speler geen stick kan vasthouden, zit er een zogenaamde t-stick aan zijn rolstoel. Door handig manoeuvreren wordt de bal de goede kant opgestuurd. De rolstoel kan tegen een stootje, een blok zetten hoort er ook bij. Staal op staal klinkt door de hal, op het scherpst van de snede. De vreugde spat er letterlijk van af.


Mogelijkheden
De competitiewedstrijden zijn beperkt tot een aantal zaterdagen, vooral te spelen elders in het land.
De oproep op de website van de club is duidelijk: “Gezocht: ruime auto met trekhaak”.
Jan-Kees Goossens onderstreept zijn passie met het uitgangspunt dat mensen met een beperking evenveel mogelijkheden moeten hebben om te sporten als ieder ander.
Hij zet zijn woorden kracht bij door zijn afstudeeronderzoek te richten op integratie van gehandicapte sporters in reguliere sportverenigingen. Zijn pijlen worden nu gericht op de Goese hockeyclub. De titel van zijn onderzoek: “Niet denken in beperkingen maar in mogelijkheden”.

 

 

aflevering 3 februari 2014

Wielerveteraan

Door de wol geverfd, zo mogen we Henk de Jong uit Goes wel betitelen. Een wielerman in hart en nieren, actief voor de Zeeuwse Ren- en Toerclub Theo Middelkamp. Henk kan bogen op een mooie carrière in de wielrennerij. Nu stelt hij zijn ervaring in dienst van de jeugd.


Jongensboek
De Jong (66) reed zijn eerste racefiets aan gort. Hij begon met wielrennen op doktersadvies, omdat hij rugproblemen had. Henk reed zich in de kijker tijdens de Omloop van Zeeuws Vlaanderen.
“Jan Raas bedacht het scenario om mij de kopgroep te laten aanvoeren als enige renner zonder ploeg”. De camera van wielerfotograaf Cor Vos deed de rest.
Het was het begin van zijn carrière waarin hij maar liefst 50 zeges kon bijschrijven op zijn palmares. Zijn werkgever stond langs de kant met de vingers omhoog, om de vrije dagen aan te geven die hij kon verdienen.
De sportieve ervaringen laten zich vertellen als ware het een jongensboek. Met deelname aan de Ronde van Marokko. Waar de Europese renners, samengepakt in één vliegtuig, een warm onthaal te wachten stond met saluutschoten en een erehaag.


Jeugd
Henk de Jong stak, na zijn periode als renner, zijn energie in het optuigen van de organisatie rond Theo Middelkamp, de 60-jarige wielerclub. Een kweekvijver voor de stap naar een grotere ploeg,
die veel Zeeuwse renners een podium gaf, zoals Raas, Priem en de Waal.
“Maar nu is het ook zo slecht nog niet”. Henk wijst op Hoogerland, Van der Lijke en Minnaard.
Als jeugdtrainer steekt hij zijn trots niet onder stoelen of banken. “Het plezier in de sport staat voorop en later komt de fanatieke insteek om te winnen”. Middelkamp blijft talenten afleveren, het aantal jeugdleden is de laatste jaren verdubbeld. Het doet hem goed dat zijn vier kleinkinderen ook op de fiets zijn gestapt.


Oude garde
Henk de Jong behoort als “goeie amateur” tot de groep oude fietsvrienden uit een gouden verleden die de naam van “Tacx-ploeg” heeft. Ze komen maandelijks bij elkaar om een fietstocht te maken. Oude fietsvrienden uit een gouden verleden met mannen als Kees Bal, Tourwinnaar Jan Janssen, wereldkampioen Harm Ottenbros. Voordat de mannen hun fiets pakken, is er tijd voor koffie, gebak en broodjes. Aan het eind van de rit, een borreltje.
De term “Old soldiers never die” doet vooral opgeld in de wielersport. Henk de Jong pakt het wiel van de jonge garde. Met veel plezier!

 

aflevering 20 januari 2014

Moeder van de marathon

Het wordt weer hoog tijd voor een vrouw in deze rubriek. Meer vrouwen in de rol van sportvrijwilliger worden uitgedaagd zich te manifesteren.  Het zou de hartenkreet kunnen zijn van Corry Meijer uit Zaamslag (66) die met verve haar rol vervult als coördinator van de club van ruim 300 vrijwilligers in de Marathon Zeeuws-Vlaanderen. Het geeft haar energie om  dit jaar opnieuw uit te pakken, voor de 6e editie in april van dit hardloopspektakel tussen Hulst en Terneuzen.


Naam
Het team “Corry’s kinderen” neemt deel aan de estafettemarathon, die loopt over hetzelfde parcours als de individuele marathon. Corry is trots dat haar naam actief wordt gedragen door het Zeeuws Vlaamse land. Haar naamsbekendheid ligt vooral in de voorbereiding die maanden van tevoren begint, vooral achter de computer. Wat te denken van de onmisbare verkeersregelaars die examen moeten afleggen. “Voor sommigen is dat heel lastig om via e-learning de cursus te volgen”. Het is een extra factor waar organisatoren van evenementen sinds een jaar mee te kampen hebben. Corry dus ook, als vrijwilligerscoördinator.
“De Marathon Zeeuws-Vlaanderenis een sfeervol evenement”, roept ze enthousiast. Kom op met de bevoorraders, vlaggers, fietsers, masseurs etc. Het gaat om het plezier en de tas met inhoud, met onder andere een T-shirt, lunchpakket  en formulier voor onkostenvergoeding.

 

Busje
Vrijwilligers uit Walcheren die ooit bij de Senior Games in Zeeland betrokken waren, hebben bij de bezetting van de drankpost in Heikant vriendschap voor het leven gesloten.
De andere kant van de medaille is voor Corry om met afzeggers geconfronteerd te worden en dat drie dagen voor het evenement. Dan is het improviseren geblazen, zoals ook met toiletten die plotseling niet op de goede plaats staan. En de bijna gemiste loper die met het openbaar vervoer kwam en de atletenbus mis liep. “Het pendelbusje bood uitkomst voor de last-minute start van de man”.

Parcours
Elk jaar verkent de organisatie opnieuw de route van de natuurmarathon op de fiets. Vanaf de Grote Markt in Hulst tot de Markt in Terneuzen. Door bossen, schelpenpaden en dijken, langs forten en waterpartijen. Een derde deel van de marathon gaat onverhard.  De Fortendijk is het favoriet stukje voor Corry Meijer.
Na 35 kilometer komt ze zich zelf tegen in het natuurgebied bij Spui. De naam van dit gebied moet zeker en vast een eerbetoon zijn aan deze vrijwilliger, die met haar enthousiasme deze marathon de moeite waard maakt: “Het eiland van de Meijer”.

 

aflevering 6 januari 2014

Derde helft

Het verhaal gaat over een ezel en een voormalig voetbalinternational.  Verteld door de man achter de bar in het clubhuis van MZC 11, Toon van Tiggelhoven(67).  Een icoon binnen de  Zierikzeese voetbalwereld al heeft hij als trainer ooit een uitstapje gemaakt, naar Brouwershaven. Maar het zwaartepunt ligt binnen de voetbalvereniging Zierikzee, in 2011 gefuseerd met buurman MEVO.

Fusie
De samensmelting van de zondag- en zaterdagclub is Van Tiggelhoven voor honderd procent meegevallen. Wat ooit onmogelijk leek, werd drie jaar geleden bewaarheid. “Het heeft zo snel gepakt”, zegt Toon over de nieuwe vereniging. Voldoening heeft hij vooral omdat zijn vier kleinkinderen en hun schoolmaatjes niet meer tegen elkaar spelen. Voor hem was de fusie het moment om de voorzittershamer neer te leggen en een plaatsje achter de bar in te nemen.

Barpraat
Toon wilde betrokken blijven bij het voetbal al is het niet meer op het veld of achter de bestuurstafel. De geur van de kleedkamer heeft plaats gemaakt voor de tap en het beheer van de kantine.
“Het reilen en zeilen komt hier aan bod en elk elftal wordt aan de bar kampioen”, geeft Toon de sfeer aan. Voor hem is het thuis komen na een actieve carrière als speler, trainer en bestuurder.
In zijn laatste seizoen als speler onder trainer Gerard Olijhoek was hij vaste wissel bij de tweede-klasser. Zodoende kon hij het voetballen combineren met zijn trainingscursus. Toon speelde vrijwel alle wedstrijden in de gouden ploeg, met onder meer Adrie Koster.

Trainer
Toon was trainer bij de jeugd van Zierikzee en ook het tweede elftal nam hij onder zijn hoede, zodat hij nogal wat dagen versleet op het veld van Den Hogen Blok. Bij de A-junioren was oud-international Peter van Vossen één van zijn pupillen. Van Tiggelhoven was bij hem op zijn hoede want Peter wilde wel eens een training afzeggen. Het leek op een ultieme smoes, de afmelding omdat hij een ezel moest gaan kopen voor zijn toenmalige vriendin. “En dat hij het beest ook moest inpakken want hij was bedoeld voor haar verjaardag”. Toon dacht zich weer te stoten aan dezelfde steen, maar het verhaal van de ezel bleek op waarheid te berusten.
Voor Toon betekende een losse schoenveter het eind van zijn activiteiten op het veld. Toen hij niet meer overeind kon komen vanwege zijn rug, was het einde verhaal. Maar niet voor zijn inzet voor de vereniging.
Toon is begonnen aan zijn derde helft.

 

aflevering 23 december 2013

Volharding

Eerst wat ballen, daarna bollen. Met de oliebollentraining sluit voetbalvereniging Volharding ’32 het jaar af. Uiteindelijk wordt het licht uitgedaan in het plaatselijk café. Wie er zeker niet zal ontbreken bij de activiteiten van deze dorpsclub is Arjan van Bremen. Zijn hart klopt voor Volharding. Met volledige inzet is hij betrokken bij de begeleiding nadat hij 15 jaar op het veld als verdediger actief is geweest.

Ovezande
Arjan van Bremen (34) is bij ieder bekend als inwoner van Ovezande. Het ruim 1100 inwoners tellend dorp in de Zak van Zuid-Beveland, dat als bruisend wordt neergezet in de kop van de dorpskrant.
Ovezande is ook Klomppop, het oudste Zeeuwse popfestival waarmee Arjan zich betrokken voelt.
De nadruk ligt wel op het voetbal en dus op Volharding dat met het eerste seniorenteam steevast in het rechterrijtje van de 5e klasse van het zondagvoetbal te vinden is. “Het is roeien met de riemen die we hebben om als klein dorp mee te kunnen blijven doen”, zegt Arjan.

Derby
De derby van de Zak is de wedstrijd tegen Kwadendamme. Hier staat prestige op het spel, ook voor Arjan als vaste vlagger bij Volharding. Winst op het naburige dorp kan een heel jaar goed maken.
Hij wil winnen met zijn team, dat doet hem soms een oogje dicht knijpen. Vooral op het moment dat de bal uit het doel het veld in kaatste. “Niemand had het gezien en niemand protesteerde”.
Arjan besloot wijselijk de vlag naar beneden te houden, zodat de goal niet in de boeken kwam.

Arjan omarmt de nieuwe slogan “Zonder respect geen voetbal” die langs de velden wordt gebruikt sinds de tragische gebeurtenis met een assistent-scheidsrechter. Ook Arjan heeft wel een vervelende ervaring achter de rug, maar het plezier wint het nog steeds van deze herinnering.
Arjan geniet van de saamhorigheid: “ Met z’n allen, met elkaar”, met de bekende versnaperingen achteraf, zoals een Spaatje rood.

Woensdag
Overdag in actie voor de Betho en in de avonduren en het weekend voor Volharding. Begeleider/trainer van de D-pupillen en op twee avonden assistent bij de trainingen van het eerste. Woensdagavond is voor Arjan een vrije avond, die vervolgens gevuld wordt met voetbal op TV en bij zijn andere favoriete clubje PSV Eindhoven. Het nieuwe uitshirt is onlangs aan zijn collectie toegevoegd. “Mijn kamer hangt helemaal vol met PSV-spullen”.

Voetbal is zijn leven, Ovezande zijn dorp en Volharding staat voor hem in de betekenis van “standvastig”.

 

aflevering 9 december 2013 

Wij van Tholen

Zoals zijn naam doet vermoeden is hij geen rasechte Tholenaar. Zijn roots zijn Fries, zijn voornaam is van oorsprong van Terschelling en wordt gedragen door een beperkt aantal mannen in dit land. Voetbal is zijn sport, Tholense Boys zijn club sinds zijn ”emigratie”. Zijn naam: Heert Andringa (51).

Keepers
Voor Heert was voetbal letterlijk de sport van de straat. Door de kerkelijke gezindte van de familie Andringa was wedstrijdsport not done. Het schoolvoetbalteam was een uitzondering om op het wedstrijdpodium te kunnen acteren. Zijn twee zoons mochten na het behalen van het zwemdiploma zelf een sport kiezen. Het werd voetbal, destijds in de pupillen van SV Colmschate in Deventer. Beide jongens werden keeper, niet in het minst gestimuleerd door buurman Raymond van der Gouw, onder meer doelman van Vitesse en Manchester United.

Smurfen
Heert bevestigt dat het lid worden van een vereniging de snelste weg is om in te burgeren. Hij heeft het naar zijn zin bij de dorpsclub Tholense Boys met als credo: “Wij van Tholen”. Dat getuigt van saamhorigheid, zorg voor elkaar en gezonde sociale controle. Hij is coördinator bij de jeugd, vlagger bij de A-junioren en trainer van de minipupillen, smurfen genoemd.
Deze mannetjes zijn een welkome onderbreking van de dagelijkse beslommeringen.
Het is genieten van het enthousiasme en het plezier van deze mannetjesputters van 4 en 5 jaar. Geen vervoersproblemen met ouders. Heert staat met deze smurfen aan de basis van de toekomst van de club.

Het trainingsboekje kan terug in de tas omdat de smurfen hun eigen verhaal schrijven.
Het hoedje bestemd voor een slalom met de bal wordt al snel een apart spelelement met veel zand.
Bij het rondootje gaat het niet om de bal maar vooral om wie er nog niet in het midden heeft gestaan. Ook spreken de smurfen hun eigen taal.
Heert:”Er is geen 1e en 2e helft, nee, na de eerste helft komt er een volgend potje voetbal”.  


Centraal
De accommodatie van Tholense Boys ligt centraal en vormt het middelpunt van door de weekse activiteiten in het stadje. Het is de speelplek bij uitstek. Altijd zijn er kinderen bezig in de kooi en cowboys beleven daar hun avonturen.
De Fries Heert Andringa spreekt met bewondering over het karakter van de club. Terecht gekomen in Zeeland door zijn werk, voelt hij zich nu thuis met voetbal als bindende factor. Voor hem is Tholense Boys ook “wij” geworden.
 

 

aflevering 22 november 2013

Andersom

Met een hark en een schop de weg banen in de Boswachterij van Westerschouwen om een soort parcours te maken voor mountainbikers. Leen Schoe, één van de mannen van het eerste uur van mountainbikevereniging Team X-treme, stond aan de basis van, wat later het Patrick Tolhoekparcours zal gaan heten.

 

Bakermat
Het bos- en zandgebied in Westerschouwen met de hoogteverschillen is een aantrekkelijk gebied voor de bevlogen mountainbiker. Het is ook de bakermat van deze sport in Zeeland.
Leen Schoe (49) uit Vrouwenpolder kent het op zijn duimpje. “Er werd veel wild gereden, dus we moesten het in goede banen leiden”. Het was improviseren, samen met de boswachter: “We zijn gewoon begonnen. Hier gaan we linksaf en even later rechtsaf”. Het parcours, dat intussen een lengte heeft van 8.6 kilometer, stelt hoge eisen aan de vaardigheid met de fiets. Schoe meldt met genoegen dat er plannen zijn om de route verder uit te breiden. “Het is er ideaal, nooit modderig”. Zijn jongste dochter crosst er nu ook in wedstrijdverband.

Kustmarathon
Met enkele vrienden kreeg Schoe het lumineuze idee om de Kustmarathon met de mountainbike te gaan rijden. Maar dan wel enkele uren voor de start van de loopmarathon en in omgekeerde richting, dus van Zoutelande naar Burgh-Haamstede. Er was twijfel over het slagen van dit experiment dat een aanslag op de fiets betekent, met zout in de ketting en zand in de voorvork. Maar het aantal deelnemers is intussen
na 7 edities gestegen naar 1250 en er zit nog meer rek in !

Bankje
Met andere deelnemers dan de mensen die hard willen rijden. Vaders, moeders en kinderen die gewoon een stukje willen mountainbiken. Afgezien van de start is het traject precies hetzelfde als dat van de hardlopers en de wandelaars. De enige eis is, dat de deelnemers uiterlijk om 11.00 uur aan het eind van Neeltje Jans zijn. Anders stuiten de bikers op de lopende horde van de marathon die richting Zoutelande optrekt.
Leen Schoe rijdt ook wel eens als bezemfietser mee, dus moet hij bij de laatste deelnemer blijven. In dit geval hadden deze mensen geen haast en streken al bij Domburg neer op een bankje voor een picknick. Leen moest met zachte hand zorgen dat het broodje kaas met enige snelheid verorberd werd, om de tijdslimiet te halen.

Zijn doel is bereikt als een kleurrijk lint van 2000 fietsers de 10e editie de kustmarathon rijden, andersom natuurlijk.

 

 

aflevering 8 november 2013

Plezier

“Bij twijfel pak ik de fiets, want je moet er wel staan als de loopgroep gaat trainen”.
Het zijn de woorden van Piet Sonke (63) uit Kloetinge, een “diehard” als het gaat om hardlopen.
Maar dan wel in de recreatieve zin van het woord. Door blessures kan hij niet altijd actief lopend de troepen aanvoeren.


Recreatief
Prestatiegericht is Piet nooit bezig geweest. Hij is de laatste om voorop te willen lopen. Het ruim vijftigjarige AV ’56 met bijna 600 leden, uit Goes, heeft naast Kustmarathon-winnaar Huub van Noorden ook Piet Sonke in de gelederen. Hij staat te boek als voorzitter van de recreatiecommissie.
Sonke haast zich te melden dat er meer mensen zijn in de vereniging die een pluim verdienen.
Maar Piet komt er niet onder uit, hoewel hij van mening is dat hij dit jaar meer dan genoeg aandacht heeft gekregen met een koninklijk lintje, nog wel van Hare Majesteit. Eén van de laatste der Mohikanen dus. Waarbij bleek dat de gewezen administrateur ook nog eens toertochten en het treffen van motorrijders voor zijn rekening heeft genomen.

Groeiende sport
Een bekend Nederlands sportpsycholoog breekt een lans voor het hardlopen in een artikel:
“Hardlopen, een blokje om, de polder in. In ieder geval naar buiten. Piekeren en hardlopen gaan niet samen, probeer het maar eens, het gaat je niet lukken. Bewegen heeft zin”.
Het klinkt de ambassadeur voor de hardloopsport als muziek in de oren. Piet Sonke ziet met genoegen de toename van de startersgroepen waarvan 70% uit vrouwen bestaat. Het succes van de Ladiesruns is daarmee te verklaren.

Hij bevestigt dat het hardlopen het goede gevoel geeft. Eén van de loopgroepen gaat onder zijn leiding op donderdagavond de polder in. In de zomer over de mooie paadjes en in de donkere wintermaanden pakt de groep met verlichte hesjes de veiliger routes. Telkens is het een feest voor Piet. “Zodra de lopers het trainingspak aantrekken is iedereen gelijk. Niemand wordt aan zijn lot overgelaten”.
 

Gezin
Het hele gezin Sonke is besmet met het hardloopvirus. Samen met zijn vrouw nam Piet ook een deel van de jeugdkampen van AV ’56 voor zijn rekening. Bij het jaarlijkse koe-bel-kamp in Burgh-Haamstede denken de jeugdige deelnemers aan een sfeervolle testcase tot op het tandvlees. Het past allemaal in het levensmotto van liefhebber Piet Sonke.
Winnaars komen op het erepodium. De recreant bouwt aan een ander stevig platform, dat van plezier in de sport.

 

aflevering 25 oktober 2013

Baanmeester

De wielerronde van Zierikzee beleefde dit jaar een jubileum. De provinciale courant bestempelt deze ronde als het meest prestigieuze criterium van Zeeland. Voor de 30e keer zoeven de blinkende wieltjes door de binnenstad en de belangstelling van renners en publiek overtreft opnieuw alle verwachtingen.
Een blijk van waardering voor de mensen die het mogelijk maken om dit evenement van internationale allure met stip op de wielerkalender te plaatsen. Pieter van Hooijdonk is de baanmeester van deze ronde.

Heen en weer
Pieter is opgegroeid in deze stad, raakt besmet met het wielervirus en meldt zich bij de Rijwiel Toerclub Schouwen-Duiveland.
Via de toerclub is de weg kort naar de inzet bij de ronde. Het is gaaf om actief deelgenoot te zijn van de trekpleister voor wielerminded Zeeland en de vele gasten die op dat moment de Havendagen, veelal per boot, bezoeken.
Pieter pendelt intussen heen en weer tussen Zierikzee en zijn huidige woonplaats Schiedam.
Om de wielersportvergaderingen bij te wonen, die een vaste locatie hebben in een gerenommeerd horeca-etablissement aan de haven.

De ronde
Van Hooijdonk (58) begon met zijn inzet bij de ronde als afzetpost. Deed bijzondere ervaring op met mensen die geen enkel gevoel hebben bij een wielerwedstrijd. Laat staan dat ze beseffen hoe hard er wordt gereden. De overstekende man met hond was niet te stoppen: “Ik wil naar de kroeg”.

Pieter belandde op de motorkap van een auto die niet van plan was zijn doorgang te laten versperren voor een groepje fietsers met een uit de hand gelopen hobby.
Nu staat hij paraat voor het verzorgen van het parcours. De aankleding, de veiligheid. Daar komt ook bij het wegslepen van voertuigen, die roet in het eten dreigen te gooien.
Zijn finest hour: “Het omnium met derny’s waarbij de loopbruggen over het parcours zelf werden gebouwd”.

Pieter glimt tijdens de koers als chauffeur van de gastenauto. Hoogwaardigheidsbekleders en sponsors worden door hem over het parcours geleid. En wel achter het peloton, met een snelheid waarbij de passagiers zich wanen als in een achtbaan. Maar deze baanmeester heeft wel degelijk alles onder controle.

Akkoord
Van Hooijdonk combineert het wielerleven met zijn andere passie, muziek. Hij schrijft sinds de jaren ‘80 zijn eigen liedjes. Meer dan 600 inmiddels, als autodidact. Het akkoord is zijn handelsmerk. Ballads, love songs, soms maatschappij kritisch.

Pieter kan geen noot lezen, maar de koers is voor hem een open boek. Het gevoel zit ‘m in zijn eigen “akkoord”.

 

aflevering 11 oktober 2013

Elleper

Het eerste weekend van oktober staat elk jaar prominent in het teken van de Marathon Zeeland, de Kustmarathon. Hardlopen, fietsen, wandelen en afzien tussen Burgh-Haamstede en Zoutelande op een afwisselend parcours. Strijdend tegen opkomend water, ploegend door het mulle zand.
De deelnemers staan centraal tijdens dit unieke evenement. Maar ze kunnen niet schitteren zonder het leger van vrijwilligers, de totaal 950 “ellepers”.


Waterpost
Tonnie Scheers uit Middelburg maakt deel uit van dit `vreemdelingenlegioen`. Ze draait mee op de waterpost op het punt van ruim 15 kilometer, pal na het verlaten van de Oosterscheldekering in de richting van de Veerse Gat dam. 
Op de waterpost, die na elke vijf kilometer is gestationeerd, slaan de `ellepers` hun eigen bivak op.
Werk aan de winkel voor deze hulptroepen met het opzetten van kramen, gereed zetten van water, bananen en sponzen.
Klaar om de eerste atleten te onthalen, die ongeveer een uur na de start arriveren. Gevolgd door een verbrokkeld veld van lopers die vooral een hart onder de riem nodig hebben. De meute in de achterhoede beweegt zich namelijk niet zo soepel als de koplopers in de wedstrijd. Ieder met een eigen bewegingstempo en een soms verbazingwekkende motoriek.


Liefhebbers
Het zijn liefhebbers. Deze mensen op hun vaste post met een onmisbare bijdrage aan het volbrengen van de marathon voor het merendeel der zwoegers. In de media staan de foto´s, verhalen, beelden van de lopers, de helden van de weg, het strand en de duinen. Maar zonder de `ellepers` verworden ze tot figuranten, dolend langs dijken en paden. Water is de toverdrank om overeind te blijven, kramp de grootste vijand als gevolg van het innemen van te weinig vocht. Daarom is de waterpost met zijn bemanning een cruciale factor.
Daar komt de bezemfiets, de wedstrijd is voorbij. Het werk nog niet gedaan. Een enorm spoor van lege bekers en vooral sponzen is achter gebleven. Het slagveld maakt de indruk van een uit de hand gelopen sponzenrace. Opruimen, verzamelen van zakken vol met sponzen om later weer uitgewassen te worden. `Eigenlijk hebben we een schuiver nodig`, zegt Tonnie Scheers.  Ze heeft niets meegekregen van het verdere verloop van de marathon. Taak volbracht op waterpost 15 kilometer.


Eerbetoon
Op de dijk bij Zoutelande staat een standbeeld, dat van een marathonloper. Het thema: Hoe beweegt deze zich en wat houdt hem bezig tijdens de wedstrijd?
Er is vast nog wel een plekje voor het eerbetoon aan de “onbekende soldaat”: de Elleper.

 

aflevering 27 september 2013

Drijvende kracht in 'ruste'

Waardering alom, veel erkenning, het hield niet op voor Adrie Lievense bij zijn afscheid van een drukke periode bij de ASV Brouwershaven. De club haalde alles uit de kast om hem in de schijnwerpers te zetten. Veertig jaar in actie voor de Algemene Sport Vereniging hebben Adrie onvergetelijk en erelid gemaakt.

Herkenning
Eén van de afscheidsattenties voor Adrie Lievense (67) is de uitnodiging als publieksgast in de televisie-uitzending van VI. Hij had zo aan tafel kunnen schuiven. Het kijkerspubliek zou niet vreemd hebben opgekeken van zijn aanwezigheid. Zeker niet de tafelgast van die avond, Jan Boskamp. Deze goedlachse voetbalmaniak ontmoette Adrie bij de wedstrijd, als trainer van AA Gent, dat in en tegen `Brouw` speelde.

Ook de Amsterdam Arena is voor Adrie geen vreemd terrein. Hij krijgt met speels gemak toegang tot de Koninklijke loge!

Lievense heeft nu de tijd de velden buiten zijn woonplaats af te struinen voor zijn wekelijkse portie voetbal. “Dat is het mooiste wat er is, overal gaan kijken”. Hij vergeet daarbij ook zijn kleinzoons en sinds kort ook zijn voetballende kleindochter niet. “Eigenlijk zou ik een helikopter moeten inhuren om alles op tijd te kunnen volgen op zaterdag”. Deze dag is telkens weer een feest van herkenning.
 

Lichtinstallatie
Omdat de ASV pionier was op Schouwen-Duiveland met een veldlichtinstallatie krijgt Adrie profclubs op bezoek, zoals Sparta en Lokeren. Ook toenmalig Feyenoord-coach Leo Beenhakker komt op de koffie.
In het tot nu toe laatste kampioensjaar speelt de Rotterdamse club op een ijskoude winteravond in januari op Sportpark “Onder de Molen” tegen de Zeeuwse selectie.
Adrie is de drijvende kracht achter dit duel. Binnen een tijdsbestek van drie weken was het alles tot in de puntjes geregeld.
Hij bezorgt Feyenoord-verzorger Gerard Meijer de schrik van zijn leven toen hij de kleedkamerdeur open trok. “Hij was tevergeefs op zoek naar de verzorgingsruimte”, lacht Adrie.  

Recht toe, recht aan
Een afgesloten hoofdstuk, vooral als beheerder van het materiaal, van de velden, van de bar samen met zijn vrouw Janny. Hij was het gezicht van de ASV. Adrie speelt ook een grote rol bij de toneelavonden van de club. Deze “verplichtingen” roepen hem nu niet meer dagelijks naar het terrein aan de Noorddijk.

Hij kalkt er nog wel de lijnen. Ooit met het aanmaken van kalk en roeren met een stokje.
Adrie verklapt het geheim van de strakke lijnen in Brouwershaven: “Altijd recht vooruit blijven kijken”.
Dat wel natuurlijk.

 

aflevering 13 september 2013

Drie voor een euro

Hij is de eerste die ik ontmoet bij het binnen lopen van het Wesselopark in Kloetinge. Zijn naam is
Jan den Dekker (68 jaar). Je kunt niet om hem heen, hij staat op een strategische positie. Want hij verkoopt 3 lootjes voor een euro. De opbrengst gaat hoofdzakelijk naar de jeugd. Hij is begonnen aan zijn 30e seizoen als lotenverkoper. Aan de poort van zijn thuishaven, de voetbalvereniging Kloetinge.

Belofte
Zijn vrouw geeft niets om voetbal maar beloofde Jan 47 jaar geleden op het moment van zijn huwelijksaanzoek wel, dat de zaterdag voor hem en zijn vereniging zou zijn. Dat was part of the deal. Jan geeft aan dat het Wesselopark op deze dag van 12.30 tot 18.00 uur zijn domein is. Met koffie in de rust van de wedstrijd in de fraaie bovenruimte van de nieuwe kleedaccommodatie. De zondag is voor zijn vrouw. Zoon Arjo (nu trainer in het zondagvoetbal) was als spits actief in Kloetinge. Hij trad daarmee in de voetsporen van vader Jan, die noodgedwongen zijn carrière moest besluiten door een zware blessure.

Groen hart
“Je bent Kloetinge of je bent het niet”, zegt Jan om aan te geven dat het groene (clubkleur) hart is ingebakken in voor- en tegenspoed. “Ongeacht het niveau waarop gespeeld wordt”. Jan is van de partij als er een beroep wordt gedaan op extra handen uit de mouwen. Hij is ook lid van de tien man tellende schoonmaakploeg op vrijdagmorgen, met opvallend veel oud-bestuursleden.
Jan was zelf eerder bestuurslid als vertegenwoordiger van de lagere elftallen. De oud-postbesteller weet het Wesselopark intussen blindelings te vinden al is het alleen maar voor een bak koffie op een willekeurige ochtend. Kloetinge heeft steun van veel vrijwilligers en die treffen elkaar regelmatig in het thuishonk.

Omzet
Speaker Wim Sturm krijgt de winnende nummers van de verloting in zijn handen gedrukt. Drie hoofdprijzen gaan er uit. Jan heeft weer het gemiddelde gehaald van zo’n 700 verkochte loten per wedstrijd. Hij zorgt hiermee voor een extra stroom geldmiddelen binnen de vereniging. De prijzen worden gekocht bij de sponsors, uiteraard. “Ik ben langs de lijn begonnen met loten verkopen, de prijzen zijn intussen wat groter geworden”.
Nu staat hij zijn mannetje bij de poort. “Drie voor een euro, dat is geen geld, toch?” Jan is het symbool van alle lotenverkopers bij verenigingen.
En dertig jaar is een jubileum dat met een groen randje kan worden ingekleurd.
 

aflevering 5 juli 2013

Rood en wit

Ze is het prototype van de klassieke vrijwilliger, de drijvende kracht binnen de Sportvereniging Z.S.C. ’62 in Scharendijke. Haar buitengewone inzet is al eerder beloond door de K.N.V.B, de Koningin en de club.
Dita Louwerse-den Boer geeft kleur aan de Zwaluwen Stormvogels Combinatie.

Breed inzetbaar
Dita Louwerse (63) streek als Rotterdamse van origine neer op Schouwen-Duiveland en rolde via haar familie in het voetbalwereldje op Scharendijke. Hoewel het clubtenue van Z.S.C volledig overeenkomt met dat van een profclub uit Rotterdam-West is zij zelf een rechtgeaard supporter van de mannen van Zuid.

Dita paste zich snel aan op het dorp door te kiezen voor de weg van het verenigingsleven.
“Ik kan geen nee zeggen”,  zo verklaart zij haar brede inzet, onder andere ook bij peuterspeelzaal, schoolactiviteiten en Oranjecomité. Moeiteloos past ze op Koninginnedag in haar rol van Beatrix.
Begon ooit als badmintonspeelster bij Z.S.C en nam later plaats in het bestuur. Toen ging het balletje nog harder rollen met haar inzet voor de toneelgroep en activiteitencommissie.  Het doel om naast het sportieve gedeelte (voetballen, badminton en schaatsen) ook op een andere wijze vertier te bieden is door de bijdrage van Dita ruimschoots bereikt met speurtochten, playbackshows en vossenjachten.

Op de penning
Als penningmeester staat zij als enige vrouw nu bijna 30 jaar haar mannetje in het bestuur en heeft zij het laatste woord als het gaat om de financiën. Voorop staat voor Dita dat Z.S.C als vereniging moet blijven bloeien. Voor de rol van kantinebeheerster draait ze intussen haar hand ook niet om. Dita: “Maar iedere vrijwilliger binnen de club is belangrijk”.

Tussen de bedrijven door worden de shirts gewassen, de barbecue georganiseerd en de kantine schoon gemaakt.
Ze is veelzijdig, staat voor iedereen klaar en is de vraagbaak op het sportpark aan de Elkerzeeseweg. Het 50-jarig jubileum, vorig jaar, van Z.S.C’62 is voor Dita een hoogtepunt, met daarom heen alle activiteiten.
Ze heeft een groot deel van deze halve eeuw Z.S.C met verve ingevuld. “Ik doe het met plezier, dat is belangrijk”. Met recht kan de tomeloze inzet van Dita gelinkt worden aan het clublied:

“Zoek je wat gezelschap, wil je weg bij de TV?
Kom dan bij Z.S.C, kom dan bij Z.S.C!
Je vindt er in het clubgebouw gezelligheid voor twee
en vrolijk zing je mee:
Rood en wit, zijn onze kleuren
het rood en wit van Z.S.C
Er kan in het leven veel gebeuren,
Maar Z.S.C telt altijd mee.”

 

aflevering 14 juni 2013

Nooit Opgeven Altijd Doorgaan

In de Zijpestraat in Sint Philipsland klonken enkele weken geleden vreugdekreten, in het Engels. De argeloze voorbijganger zal het met enige verbazing hebben aangehoord.
Het eerste internationale toernooi in de geschiedenis van NOAD´67 kende namelijk als winnaar: Hayes & Wanderers FC uit Yeading/Middlesex.
Deze club won de “Gerard Noorthoek Cup”.


Waardering
Vlak voordat Gerard Noorthoek (53) zelf aan de prijsuitreiking zou beginnen, werd hij aangenaam verrast doordat zijn naam werd verbonden aan de Cup. Als dank voor de vele bestuursjaren.

Gerard loopt al ruim 30 jaar mee als bestuurslid van de club die vanaf 1967 de plaatselijke trots is van Flupland.  Hij bepaalt het gezicht van NOAD en dat was eerder al aanleiding voor een Koninklijke onderscheiding.
In alle bescheidenheid stelt Gerard de waardering zeer prijs. Hij heeft een eenvoudige levensfilosofie: “het zoeken van balans in spanning en ontspanning”. Naast een drukke baan is de voetbalclub zijn passie. Hij geniet van de wedstrijdspanning vooral als er op het scherpst van de snede wordt gespeeld.
Voor Omroep Tholen verzorgt hij het wedstrijdverslag. Op de website zijn de bevindingen te lezen van de man die het geweldig vindt betrokken te zijn bij “de mooiste sport die er is”.
Voor Gerard werd al vrij snel uitgemaakt dat hij maar beter in het bestuur kon gaan zitten.
“Ik vind het nog steeds jammer dat ik geen fantastische voetballer was. Op het trapveldje zat ik altijd bij de laatst gekozen groep.”


Voetbalschool
Gerard Noorthoek ziet “zijn” club als een vereniging waar men niet op de lauweren rust.
De oprichting van de voetbalschool is een pareltje in de geschiedenis. De bedoeling van de school is om kinderen te laten beleven hoe het is om een profvoetballer te zijn.
“Daarom haalt de voetbalschool trainers naar het dorp, die zelf ook beroepsvoetballer zijn geweest”. Onder meer Dennis en Gérard de Nooijer, John van den Brom en Jean-Paul van Gastel wisten de weg naar Sint Philipsland te vinden.
Gerard Noorthoek weet hoe het spelletje gespeeld wordt als het gaat om het bouwen van een netwerk en het kweken van goodwill. “Zodat ook bijvoorbeeld de A-junioren van Feyenoord een wedstrijdje in Flupland komen spelen”.
Als geen ander ziet Gerard wat de club in het dorp teweeg kan brengen in sociale zin.
Hij noemt als voorbeeld de snelle aanpassing van een buitenlands gezin, met dank aan de vereniging.
Het is hem op het lijf geschreven: Nooit Opgeven Altijd Doorgaan, NOAD dus.

 

aflevering 31 mei 2013

Ambassadeur 

De midwinter halve marathon van Cadzand-Bad, het petekind van deze sportvrijwilliger, beleefde dit jaar de 22e editie.  Voor het eerst was hij zelf niet meer direct betrokken bij de organisatie. De halve marathon met als affiche “tevens open Zeeuws kampioenschap halve marathon” heeft een ander gezicht gekregen. Maar de grondlegger start voortaan met nummer 1, het levenslange startnummer voor Jan van de Linde uit Oostburg. 

Klassieker
Dit jaar klasseerde Van de Linde zich in de uitslag als 54e in de categorie Heren 55+. Voor het eerst had de perfectionist ogenschijnlijk geen zorgen over het verloop van de wedstrijd op het strand en door de duinen aan de West-Zeeuws-Vlaamse kust.  Het kan spoken in deze klassieker,  op de eerste zondag in februari. Een schitterend parcours door een veelvuldige wisseling van ondergrond, prachtige omgeving,  door de natuurgebieden ’t Zwin en De Zwarte Polder en altijd bijzondere weersomstandigheden. Soms met hagel en windkracht 8.
Jan herinnert zich een editie met vrieskou, tien graden onder nul, het parcours bedekt met sneeuw: “De wegen konden op dat moment niet worden gestrooid vanwege de extreme gladheid”.  Het ging toch door. Jan voelde zich voor even verwant met de ijsmeesters in de Friese Elfstedentocht.
“We kunnen ook niet midden in het toeristenseizoen gaan lopen, dat geeft teveel overlast”, aldus de 60-jarige atleet.
Als organisator zelf meelopen in de wedstrijd geeft een bijzondere dimensie. Bij de eerste lus van 5 kilometer informeert hij bij start/finish naar het verloop van zijn wedstrijd. Onderweg krijgt hij informatie van de vrijwilligers, maar hij wordt ook uit de wind gehouden: “Ze denken, laat hem eerst maar uitlopen”.

Liefhebber
Jan van de Linde is een begrip binnen Atletiekvereniging De Wielingen, een ambassadeur. Bij zijn afscheid als organisator en trainer kreeg hij een paalhoofd met inscriptie. Jan blijft voor altijd verbonden aan de vereniging en aan zijn erfgoed.
Hij verhuisde in 1978 vanuit Kloetinge naar Zeeuws Vlaanderen om zijn reistijd anders te benutten.
“Wat ik per dag kwijt was aan tijd, kon ik veel beter gebruiken om te sporten”.
Hij doet het tegenwoordig rustig aan, met de rem er op. Het is wel eens anders geweest. Ultralopen, hele marathons en vijf keer de triatlon van Almere. Zijn adagium: “Sporten geeft voldoening, kijken wat je als mens aan kan”.
Jan van de Linde heeft zijn halve marathon op de kaart gezet, ook voor deelnemers van de “overkant”.
Hij verdient een standbeeld, op Boulevard de Wielingen.

 

aflevering 17 mei 2013

De nestor van Delta Sport 

Atletiek doet vermoeden dat het een individuele sport is. Maar juist in deze tak van sport trekken de atleten meer dan elders samen op in groepsverband. In deze sfeer voelde hij zich thuis, Hans Bevelander uit Zierikzee. Een onmisbare schakel binnen de Atletiekvereniging Delta Sport, een vereniging die zijn sporen heeft verdiend en op weg is naar het 60-jarig bestaan.

Nu is Hans nog redacteur van het clubblad, ad interim weliswaar. Omdat de vereniging nog altijd een beroep op hem kan doen.
 
De basis
Atletiek is de moeder aller sporten.“Lopen, springen en werpen, zo hard en ver als je kunt is sinds mensenheugenis de essentie van atletiek. Voeg daarbij de menselijke drang zich te willen verbeteren en dan heb je de bestaansreden van de hedendaagse atletiekvereniging”.Het staat te lezen in de verenigingsinformatie onder het motto:“Een gezonde vereniging leidt tot tevredenheid van de leden”.
Hans Bevelander (69) schreef ooit de eerste editie van het jeugdbeleidsplan. Hij werd gelauwerd door de Atletiek Unie voor zijn grote verdiensten vanaf 1986 in commissies: record-, redactie- en trainers-commissie. Een man die bij uitstek achter de schermen zoveel betekent maar niet in de schijnwerper wil staan.
 
De vrijwilliger
Atletiek is “vrijwilligers-intensief”, in totaal heeft de club ruim 100 vrijwilligers min of meer regelmatig nodig. Hans Bevelander behaalde in 1988 zijn trainersdiploma en legde zich toe op de andere takken binnen de club, naast het hardlopen. Dat heeft hij recreatief gedaan, dat rennen, tot ze hem vanaf de kant toeriepen: “Ze hebben hem al hoor”. 
Hans specialiseerde zich op de technische nummers, horden lopen, hoogspringen, meerkamp en nam recent nog het initiatief voor een polsstokgroep. “Ik ben geen prestatietrainer”, zo kwalificeert hij zich zelf. Op het naburige Goeree Overflakkee werd hij gevraagd om een jeugdopleiding op te starten.
 
Zorg
Het vervoer naar de wedstrijden zorgde vaak voor hoofdbrekens. De afspraak stond vast: “ Samen uit, samen thuis”. Het gezelschap trok op weg naar Gent maar bij terugkeer met de veerpont Kruiningen-Perkpolder ontbraken twee meisjes. Ze waren met succes bezig met verstoppertje spelen. De zoektocht werd gestart en bekroond met een traktatie (frites) om van de schrik te bekomen. 
Een hartenkreet van Hans klinkt voor nieuwe leden, want de vereniging moet blijven bestaan. 
Om het unieke tenue nog lange tijd uit te dragen: een korenblauwe broek met een wit shirt of hemd met op borsthoogte rondom twee korenblauwe banen.
AV Delta Sport dus!!

 

aflevering 3 mei 2013
Mister MTV

We hebben er weer één gevonden, een vliegende keep. Hij cirkelt rond in de turnwereld en is trots op zijn vereniging, de Middelburgse Turn Vereniging (MTV). Zijn inzet voor de club is hem door zijn moeder met de paplepel ingegeven. Op zijn vierde jaar werd hij lid van MTV. Jeroen Valk (31), uit Vlissingen,  beoefende tien jaar actief de turnsport en is nu van alle markten thuis.


De Zandkuil
De accommodatie van MTV in Middelburg, een vereniging die maar liefst 500 leden telt, is het domein van Jeroen Valk. In De Zandkuil begon hij met klussen voor de club. Het is een redelijk takenpakket geworden met bardiensten, opbouwen van toestellen, begeleiden bij wedstrijden, leiding geven bij trainingen en organiseren van wedstrijden en evenementen.
“Ik geef me helemaal voor de vereniging”, zegt Jeroen en dat doet hij vier avonden per week. Iedereen bij de vereniging kent hem, hij staat altijd klaar voor iedereen: “Ze denken dat ik bij MTV werk”. Dat is nog net niet het geval, maar hij wijst er wel op dat het zijn vereniging is. Loopt hij in zijn schaarse vrije tijd door de stad dan is hij voor slechts enkelen een onbekende.

Springen
Voor alle duidelijkheid, het gaat om turnen, een individuele sport die wordt uitgeoefend met behulp van toestellen. Gymnastiek is een verzamelnaam voor alle sporten die een vorm van acrobatiek in zich hebben.
Jeroen assisteert bij wedstrijden en trainingen van de springgroepen. Het zijn de meiden en de jongens die de kick ervaren bij het maken van een salto met de minitrampoline. Maar ook op de airtumblingbaan (een opblaasbare lange mat).


De springgroepen komen uit in wedstrijdverband. Regionale wedstrijden, zoals dit jaar in de nieuwe sporthal De Sprong in Middelburg. Maar ook buiten de provincie naar Limburg en Overijssel om prestaties te leveren. De wedstrijdgroep die op de vrijdag traint, springt op het hoogste niveau van Nederland. Jeroen: “Je hoeft ze niet te leren waar we onderweg moeten stoppen om een Big Mac te bemachtigen”. Dit zijn dan ook de vaste ankerplaatsen op weg naar de top.

Samenwerking
Jeroen roemt de samenwerking tussen de verenigingen in Zeeland, zoals Olympia uit Kapelle.
“Als er te weinig heren of dames zijn voor een springgroep, wordt die aangevuld door anderen”.
MTV heeft ook de organisatie in handen van de jaarlijkse avondvierdaagse in Middelburg. Jeroen is betrokken bij de organisatie, onder meer als verkeersregelaar. Een man met een verenigingshart.


aflevering 19 april 2013
De schipper van Tjoba

Hij is de pensioengerechtigde leeftijd gepasseerd maar zit zeker niet stil. Deze man geeft invulling aan een verantwoordelijke functie binnen de Korfbalvereniging Tjoba, aan de Nieuwe Rijksweg te ’s Heer Hendrikskinderen. Ko de Schipper is namelijk de trotse beheerder van de `Kikkerpit`.

Zijn cluppie
Op de plaats waar nu de kantine van Tjoba staat lag vroeger een oude veedrinkput, die de thuisbasis was voor veel kikkers. Op zijn Zeeuws gezegd, een kikkerpit. De kantine verdreef de kikkers maar als eerbetoon vernoemde Tjoba haar kantine naar de thuisbasis van de oude bewoners. 

Ko de Schipper (69) is al 17 jaar de man die deze nederzetting als zijn thuishonk beschouwt. 
Hij zorgt dat de groenwitte Tjoba-kikkers in de kruiwagen blijven. Door het regelen van inkoop, schoonhouden en het maken van roosters. Het ophalen van oud papier is ook een welkome inkomstenbron. Voor de vereniging die in de oorlogsjaren werd opgericht en de naam van Tjoba koos. De naam komt uit het Maleis en betekent: “Wij willen het proberen”. Ko was penningmeester en voorzitter van Tjoba, de club is een begrip in de korfbalwereld. “De kracht is de onderlinge solidariteit”.
 
Ko was niet voor één gat te vangen. Hij speelde voetbal, handbal en korfbal en dat in eenzelfde periode. Vooral omdat korfbal toen nog niet in de winter werd gespeeld. 
Zijn kinderen en kleinkinderen zijn actief in de sport, onder andere met footy (Australisch voetbal). Zoon Mark, natuurlijk bij Tjoba, als speler en nu ook in een bestuurlijke functie.
 
De schotklok
In de winterperiode verplaatsen de korfballers van Tjoba zich naar Sportpunt Zeeland in Goes. De thuiswedstrijden worden gespeeld in een hal, afgeladen vol, met confetti, toeters en bellen. Ko de Schipper zit aan de wedstrijdtafel. Wat een sfeer en beleving rond het korfbal in Zeeland met Tjoba als hoogst spelende ploeg, samen met TOP Arnemuiden.
 
Ko zorgt voor de zaalwacht, de schotklok en het scorebord. In de overgangsklasse wordt gespeeld met de schotklok om aan te duiden hoeveel seconden een speler nog over heeft voor het schieten van een bal. Vanaf het moment dat een speler in het aanvalsvak de bal ontvangt, resteert er 25 seconden. Voor Ko de Schipper is het bedienen van de schotklok niet weggelegd. Hij laat dit met genoegen over aan de “de jongeren”. 
 
Zijn centrale rol ligt vooral op het veld, zijn kantine, daar waar het alles samen komt. 
In zijn eigen “Kikkerpit”.

 

aflevering 5 april 2013
Ervaring en talent

Het clubhuis van de Eerste Zeeuwse Rugbyclub Oemoemenoe hangt vol met herinneringen aan successen en ervaringen uit het verleden. Naast de bar hangt zijn oranje shirt. Zijn naam prijkt op het bord met spelersnamen van deze club die in het nationaal team hebben gespeeld. Het gaat om Arno Seijbel. Hij speelde op het hoogste niveau in Nederland, was actief als speler tot het jaar 2000 en geeft nu zijn ervaring door aan de jeugd.

 

Beleving
Arno Seijbel (42) uit Nieuw- en Sint Joosland ziet dit jaar zijn club opnieuw de ereklasse bereiken, het hoogste niveau in Nederland. Arno spreekt over een bloeiende vereniging en ziet in het Zeeuwse rugby een stijgende lijn. Hij draagt hier aan bij met het trainen van de jeugd in de leeftijd van 14 t/m 16 jaar. Twee van zijn pupillen kloppen dit jaar als nieuwe internationals op de deur.

“Er is geen verschil in beleving tussen vroeger en nu”, zegt hij om er direct aan toe te voegen dat hij niet werkt met het aloude statement dat vroeger alles beter was. “Het gaat altijd om de wijze van benadering van degene die voor de groep staat ”.
De principes van Seijbel zijn gebaseerd op duidelijkheid en consequent zijn. Hij heeft een band met de jongens waarvan 95% altijd de trainingen bezoekt.

 

Boeiende sport
Geen sport zo divers als rugby, zowel fysiek als mentaal. Niet voor niets stijgt de sport in populariteit, ook ouders zien de meerwaarde van de mentale elementen naast de fysieke inspanning. Arno steekt de loftrompet. “De groei van het rugby bij Oemoemenoe steunt zeker ook op de medewerking van ouders die bijvoorbeeld elke twee weken het land in willen rijden”.

Rugby is zoveel sportiever dan voetbal, volgens Seijbel. Hij noemt als voorbeeld de trip met de rugbyjongens naar Parijs. Bij een wedstrijd met 85.000 toeschouwers zitten supporters van beide ploegen door elkaar heen. Onder toezicht van twee politieagenten. Met de jeugd van Oemoemenoe maakt hij regelmatig dit soort trips en speelt internationale toernooien.
Seijbel heeft in de rugbysport “alles gewonnen, wat er te winnen viel”. Een paar keer stapte hij daarna nog op de roeifiets bij het Europees kampioenschap op Neeltje Jans.

Zijn hart ligt nu bij de ontwikkeling van jeugd in de rugbysport, vooral met een serieuze benadering. “De derde helft is leuk, mag, maar hoeft niet op een sportveld. Dat kan in elke lokale kroeg”.

Let’s go for the scrum.
 

aflevering 22 maart 2013
Oordopjes in, petje af
De jaarlijkse supercross in Goes is een oorverdovend succes. Elk jaar trekken duizenden liefhebbers naar de Zeelandhallen voor het motorcrossevenement bij uitstek. De `stadion-cross` wordt gedragen door een legertje van 100 vrijwilligers waarvan Paul van den Ende (43) uit Hansweert een exponent is.


De man met de pet
Hij is te herkennen aan zijn onvermijdelijke cross-pet met klep, die dit jaar is omgeruild voor een chique exemplaar. Het heeft er misschien mee te maken dat hij nu het secretariaat bemant in de caravan van de organisatie.


“De cross zit helemaal in je en dat raak je niet meer kwijt”, aldus de kersverse vader van een zoon. Of die ooit op de crossmotor zal stappen is nog de vraag. Voor Paul was het op zijn 15e jaar al gedaan. “De dokter heeft me van de motor gehaald. Ik had hele slechte knieën”.  Maar telkens weer, als het starthek valt en de gashendels worden open gedraaid, dan voelt hij heimwee. De knetterende motoren klinken Van den Ende als muziek in de oren. 


Van meet af aan, 21 jaar lang, zijn de Zeelandhallen zijn domein. Het wasbord, de tribunes, 1500 kuub Limburgse leem. Helpers aan de kant. Volle tribunes, schetterende muziek, opzwepende speakers. Het dak staat bol.


Op de koffie
De diskwalificatie, vijf jaar geleden, van Zeeuws troetelkind Rinus van de Ven was een dikke streep door de rekening op de finale-avond. Rinus ging verhaal halen bij een Fransman die hem had gesneden in de kwalificatiereeks. Teleurgestelde toeschouwers. Paul krijgt de eis op tafel om het geld terug te betalen van het entreekaartje. Ze waren gekomen om Rinus te zien. Het onverstoorde advies van Van den Ende. “Als je hem zo graag wilt zien, dan ga je toch bij hem op de koffie!”


Hij is niet zo snel onder de indruk, ondanks alle hectiek. De meegesmokkelde uitvinding van een toeschouwer om nog meer herrie te produceren is een motorzaag waarvan het zaagblad verwijderd is. Paul plukt het ding tussen de bedrijven door uit het publiek. Het mag na afloop worden opgehaald. Niets ontgaat hem. Alles loopt op rolletjes.


Coureurs vragen zelf of ze terug mogen komen. Dat zegt meer dan genoeg. “Die cross mag nooit verdwijnen”, zegt Paul. Het is duidelijk, de supercross heeft zijn waarde bewezen. Van den Ende wil na de 25e editie stoppen maar weet eigenlijk nu al dat hij het niet kan missen.


Petje af voor deze liefhebber.

 

aflevering 8 maart 2013
Met de Spaanse slag
De woensdagavondgroep (WAG) is ongeveer 20 jaar een begrip bij zwemvereniging de Zeeuwse Kust. Eerst bij zwemvereniging De Stormvogel, sinds kort ook bij deze nieuwe vereniging, gefuseerd met Luctor et Emergo. De WAG is ontstaan, omdat er behoefte bleek te zijn aan zwemtijd voor mensen met een verstandelijke beperking. De activiteiten staan onder de bezielende leiding van Ella de Jonge uit Grijpskerke. Ze doet dat samen met een enthousiaste groep vrijwilligers.


Dankbaar werk
Ella (55) leerde zelf zwemmen, in de “pierenbak” aan het Kanaal door Walcheren dat later wordt ingericht als botenhuis voor de Zeevaartschool. Ze liet zich gelden op wedstrijdniveau en houdt zich nu met volle inzet bezig met de begeleiding van een bijzondere groep zwemliefhebbers. Maar liefst twee groepen van 18 verstandelijk gehandicapten komen graag naar het instructiebad in het Vrijburgbad in Vlissingen. Dat is uniek in Zeeland.
Gezelligheid is troef in het water maar “het is zeker geen vrijheid, blijheid”, zegt Ella. “In de loop van de tijd is er meer structuur in gekomen. Natuurlijk is er tijd voor een lolletje en stellen ze jou wel eens op de proef. Het geeft zoveel voldoening als je die stralende smoeltjes ziet”.
Muziek speelt een belangrijke rol in de waterbeleving, want muziek en verstandelijk gehandicapten geeft een klik zonder weerga. En dan komt het bewegen op muziek en de technische trainingen met het oefenen van zwemslagen, maar ook met de bal of flexibeam.

Prestaties
De pupillen die variëren van 18 tot 55 jaar doen van zich spreken bij clubkampioenschappen. In 1995 werd een historisch hoogtepunt bereikt tijdens een prestatietocht door het Kanaal door Walcheren met  verstandelijk gehandicapte sporters die voor het eerst afstanden van 250 tot 500 meter zwommen. Een opmerkelijke prestatie!
Tijdens de Kanaalrace geven de sporters jaarlijks hun visitekaartje af en gaan fanatiek voor het behalen van persoonlijke records. Enkele toppers meten zich met succes bij de masters. Sommigen hebben  1 op 1 begeleiding nodig. Ella vertelt met enthousiasme hoe haar zwemmers deelnemen aan de Regionale Specials waar de medailles worden opgehaald. “Bijzonder zijn ook de Nationale Special Olympics, een groot sportevenement voor verstandelijk gehandicapten”.
Er gebeurt dus iets heel moois in het Vrijburgbad. Ella de Jonge is er trots op en dat geldt zeker ook voor Sara (op de foto met Ella).
Wat is nou de Spaanse slag? “Zwemmen op je zijkantje, ofwel de schoolslag op je zij”.
Het paradepaardje van de woensdagavondgroep!


aflevering 21 februari 2013

Uit de wind

Komende zomer maken de organisatoren van de Deltaweek zich op voor de 43e editie van het traditionele  zeilspektakel op de Oosterschelde. Het lijkt alsof de vaste crew op dit moment onder zeil ligt. Maar niets is minder waar. Rekenmeester Bram Schuit uit Wolphaartsdijk moet ook in deze stille periode alert zijn op veranderende omstandigheden bij het bewaken van de meetbrief van de boten.

Grootste zeilevenement
De Deltaweek is het zeilevenement bij uitstek in Zuid West Nederland en kan bogen op internationale deelname. Met de walactiviteiten erbij wordt de week elk jaar met stip aangekruist op de watersportkalender. Rondom de Oosterschelde, het eldorado voor de zeilers, zijn de havens van Sint Annaland, Yerseke, Wemeldinge, Colijnsplaat en Zierikzee de trekpleister voor de liefhebbers.

Strijd op het water maar ook relaxen aan de wal. Dat geldt niet voor iedereen en zeker niet voor Bram Schuit (60 jaar). Zelfs tijdens de afsluitende feestavond schittert hij door afwezigheid. 
Zijn uitzicht wordt tijdens de Deltaweek  beperkt tot een paar vierkante meter in het clubgebouw  van de plaatselijke watersportvereniging.  De bunker waarin het rekencentrum is gevestigd en waar men onder geen beding gestoord wil worden. Bram geniet van het werk dat essentieel is om de wedstrijden goed te laten verlopen. Hoewel zijn achternaam anders doet vermoeden, heeft hij zelf nooit wedstrijden gevaren.

Meetbrief 
Vergelijkbaar met de handicap in de golfsport heeft elke boot heeft een meetbrief, dat is een certificaat voor een wedstrijdzeilboot. Hierin staat de Tijd Vermenigvuldigings Factor waarbij o.a. rekening wordt gehouden met breedte en diepte, het zeilplan en de windformule. Deze factor of handicap is nodig om de wedstrijdresultaten te corrigeren. Elke wijziging, zoals in de afmetingen van het zeil, moet verwerkt worden.
Niets is dus wat het lijkt. In een zeilrace als eerste  finishen, betekent niet dat de wedstrijd is gewonnen. Even wachten dus met het finishbier. Het rekencentrum, in de Deltaweek met Bram Schuit, bepaalt de uitslag. Bram ziet helemaal niets van de wedstrijden, niets van het gewemel van schepen met de hectische startprocedures. Hij heeft met het doorrekenen van alle klassen te maken, moet ook de uitspraak van de jury bij een dispuut in de uitslagen verwerken. Hij vaart dus zijn eigen race en behoort tot het team van wedstrijdleiders en rekenmeesters waarin Zeeland zich onderscheidt. En zo hoort het ook als watersportprovincie.

Bram Schuit doet van zich spreken met zijn inzet en dat gebeurt letterlijk in de luwte.
Zijn credo: “meten is weten”.
 

aflevering 1 februari 2013

De mening van Jaap

Hij heeft een uitgesproken mening over het voetbalspelletje en ventileert die met regelmaat in het sponsorblad bij thuiswedstrijden van de v.v. GOES. De club waarvoor hij hand- en spandiensten verricht in de rol van vrije vogel, die niet gebonden wil zijn. Saillant detail: Jaap Kerkhove is eigenlijk het verlengstuk van de trainer.


Betaald voetbal
Kerkhove (78) loopt al zo’n 40 jaar mee bij deze vereniging. Speelde ooit betaald voetbal omdat “ik altijd trouw contributie betaalde”. Jaap heeft zo zijn bedenkingen over spelers die financiële eisen stellen. “Het moet niet te gek worden”, zegt de man die zichzelf het type van de oude stempel noemt. Jaap is de verpersoonlijking van de “Koning Voetbal Mars”.
“Je moet zoveel inzet tonen, dat je na afloop van de wedstrijd op je knieën het veld af moet”.
Hij noemt Nobbie Styles als zijn grote voorbeeld, een uitgesproken symbool voor onverzettelijkheid.
De tandeloze middenvelder die in de jaren ’60 bij Manchester United speelde..


Voorwoord
Dit seizoen mag Jaap zijn mening aan het papier toevertrouwen over het wel en wee van GOES als hoofdklasser. Wie de kleurrijke teksten van hem leest, herkent het een-tweetje met zijn geliefde vrouw, die “over mijn schouder meekijkt naar mijn geleuter”. Jaap analyseert de tegenstander en benadrukt de gevaarlijke punten. Op basis van zijn voorwoord stelde een voormalig GOES-trainer alles in het werk om een puur linksbenige speler van OJC Rosmalen uit te schakelen. De tactiek van Jaap had succes! Ook nu nog wordt zijn informatie als waardevol ervaren.


Scherpe pen
Jaap weet dat hij scherp schrijft en beseft dat hij wel eens op het randje zit. Het wordt ingegeven door zijn clubliefde. “GOES vecht je eens kapot voor de punten en durf de bal ook eens richting Kattendijke te schieten, dan treuzelend een oplossing te zoeken en dan de bal verspelen…… jawel, lomp voetbal, maar het kan rendabel zijn”.
Hij vindt het mooi dat spelers geraakt worden door zijn opmerkingen. Ooit sprongen ze op de ketting omdat Jaap in zijn voorwoord had vermeld dat camera’s op de Markt spelers van GOES hadden geregistreerd. Op een tijdstip dat niet in verhouding stond met het leveren van een prestatie, later op de zondagmiddag. Het was uit de lucht gegrepen, maar succes verzekerd.
Jaap sluit vaak geheel in traditie af met: “Een prettige wedstrijd toegewenst en wie weet treffen wij elkaar in de kantine en smaken wij het zoet der overwinning”.

 

aflevering 18 januari 2013

Regelaar

Hij is vooral actief in twee takken van sport: wielrennen en handbal. Deze liggen hem zo na aan het hart dat niets te veel is om sponsorgeld in te zamelen. Iedereen kent hem onder zijn geliefkoosde bijnaam `Spruute`, ontleend aan zijn vroegere beroep, dat van groentehandelaar. We hebben het over Theo de Looze uit Zierikzee.


Handbal
De Looze (68 jaar) draait al ruim 40 jaar mee bij Handbalvereniging Delta Sport. Ooit begonnen als rechtshandige buitenspeler, heeft hij verschillende bestuursfuncties op de hem kenmerkende wijze ingevuld. Hij verzorgt nu de tijdwaarneming en het scorebord bij thuiswedstrijden van de Zierikzeese handballers. Dat hij nu al meer dan 20 jaar ook de sponsoring voor zijn rekening neemt, doet niemand versteld staan. Theo krijgt veel voor elkaar, is een regelaar pur sang. Zelfs de unieke kleur van een sponsorlogo op de shirts, werd opgedoken in België.
De favoriete vreugdekreet die Theo laat horen bij het behalen van successen, zoals de promotie van Delta Sport naar de eredivisie, is afkomstig van een wielerevenement.
“In 1979 heb ik mijn auto met groenten en fruit in Barendrecht achter gelaten en ben ik naar het WK wielrennen in Valkenburg gegaan. Jan Raas werd daar wereldkampioen. Na dat weekend gonsde het nog na in mijn hoofd: ”champion du monde”.

Wielrennen
Theo is ook een bekende verschijning in het wielerwereldje, met een enorm netwerk. Hij volgde een cursus voor jurylid en moest zijn plekje veroveren tussen de gevestigde namen van de wielerjury. “Toen werd de finish van de renners nog geschreven, er was een taakverdeling wie de nrs. 1, 2 en 3 deed en wie vervolgens de rest van het veld”.

De Looze heeft de basis gelegd voor de Ronde van Zierikzee die dit jaar voor de 30e keer wordt verreden. Hij haalt zoveel sponsorgeld binnen dat de renners elk jaar zich het snot voor de ogen moeten rijden om het allemaal te behappen. Een computer is aan hem niet besteed, hij schrijft zijn inkomsten en uitgaven op de achterkant van een sigarendoos.


De bezoekjes aan de wielerzesdaagse in Antwerpen zijn legendarisch. “Het busje volgeladen en de kleinste van het gezelschap op de hoedenplank”. In een kroeg in Antwerpen ontstond dan ook het contact zodat de Ronde van Zierikzee nog steeds voorzien is van een flink aantal deelnemers uit België.

Dit jaar neemt Theo afscheid van zijn succesvolle ronde en staat hij op zijn eigen podium als een “Champion du monde”.   

 

aflevering 3 januari 2013

De juiste toon

Scheidsrechters krijgen niet vaak het voordeel van de twijfel als het er om gaat de juiste snaar te raken. Maarten Bruijnes heeft daar geen moeite mee. Hij floot meer dan 20 jaar zijn partijtje mee in KNVB-verband en fungeert tegenwoordig op afroep als clubscheidsrechter. Hij krijgt nu wekelijks `toppers` toegewezen. Het is een mooi duet met zijn passie voor muziek.

Humor en overwicht
Bruijnes (66 jaar) uit Bruinisse floot op het niveau van derde klasse- en reservehoofdklasse.
Zijn uitstraling met de karakteristieke snor en zijn gevoel voor humor loodsen hem als leidsman probleemloos door de voetbaljaren heen. De speler die met zijn vaker gebruikte opmerking regelmatig geel krijgt, ontvangt van hem een glimlach: `Scheidsrechter, hoe is het met je hond?”  Maarten antwoordt verbaasd dat hij helemaal geen hond heeft. Waarna de speler in kwestie hoofdschuddend zegt: “Vreemd, zo blind en dan geen hond”.
Bij een wedstrijd in Brabant werd de term hondenlul, ooit bedacht door Piet Romeijn van Feyenoord, naar zijn hoofd geslingerd. “Gosternokke, dacht ik. Ik draai me om, ga voor de tribune staan, trek mijn broek naar voren en kijk naar beneden en roep naar het thuispubliek: nee hoor”.  Applaus is zijn deel, zijn optreden gewaardeerd.
Hij mocht een halve bekerwedstrijd van hoofdklasser Kloetinge fluiten tegen Zierikzee, noodgedwongen als invaller voor een geblesseerde collega. Op geleende schoenen, drie maten te klein, wat hem dwingt op zijn tenen te lopen. En, een unicum, gekleed in een jack van de thuisclub met de naam van de hoofdsponsor in grote letters op zijn rug.

Virtuoos op de toetsen
Naast het veld speelt hij een verdienstelijk partijtje biljart in alle disciplines. Bij finalewedstrijden op het blauwe laken fungeert hij dit keer als assistent van de bondsarbiter.
Maar zijn hart ligt vooral bij de muziek. “Na mijn pensionering ben ik beroepsmuzikant geworden".  Maarten profileert zich als jazzy pianist en zorgt nog steeds voor de muzikale omlijsting van bruiloften en partijen.
Hij is tekstschrijver van liedjes die de actualiteit duiden, vooral in zijn woonplaats.  Met het mosselprotest en het jubileum van zijn cluppie, Bruse Boys. Het spel op de pianotoetsen doet Maarten Bruijnes met een glimlach door het leven gaan, daarbij genietend van zijn wedstrijden als clubscheidsrechter.
De unieke balans tussen woorden, humor en de juiste toon hebben gezorgd voor zijn loopbaan als scheidsrechter zonder wanklank.
Een nummer dat ongetwijfeld in zijn repertoire staat is hem op het lijf geschreven: “ My way”.

 

aflevering 21 december 2012

Als een lopend vuurtje

Hij is aan het hardlopen geslagen en weet nog steeds niet van ophouden. Robert Carol (48 jaar) uit Middelburg is een natuurtalent, vooral als het gaat om het organiseren van evenementen in zijn tak van sport. Dat zit hem in het bloed. En, zijn naam hoeft niet met grote letters te worden vermeld.

Tennis en volleybal
Op jonge leeftijd maakte hij al deel uit van het bestuur van de MLTC in Middelburg. Robert verzorgde de indeling van de tenniscompetities, organiseerde toernooien om het Zeeuws kampioenschap en de clubkampioenschappen. Alles zat in het hoofd, zonder hulp van computerbestanden. Het belrondje was nodig om wedstrijden af te spreken. Hij speelde hoofdklasse met zijn team, kreeg moeite met het spelen van indoor tijdens de winterperiode. “Omdat ik kleurenblind ben, zag ik de gele bal niet meer op de groene ondergrond.” Ook speelde Carol 20 jaar volleybal, maar hij kreeg blessureproblemen.

Marathons
Robert kiest dan voor het hardlopen. Hij laat zich verleiden tot deelname aan de Kerstloop van Atletiekvereniging Dynamica waar hij nog steeds lid van is. Heeft dan de smaak te pakken en schakelt door naar de Roparun tussen Rotterdam en Parijs. “Lopers spreken dezelfde taal, het is individueel maar gezelligheid staat voorop. Het is een groepssport. Maar als je kapot gaat met lopen, dan ga je wel alleen kapot”. Zijn eerste Kustmarathon dateert van 2005. Onbevangen, in toom gehouden door zijn medelopers. “Als je ervaring hebt is het lastiger, dan weet je wat je te wachten staat.” Carol loopt internationaal, o.a. in Barcelona, Wenen en Rome. In New York heeft hij na afloop zelfs meer dan 42 km op de teller. Zijn afkomst verloochent hij niet: de Zeeuwse vlag draagt hij trots met zich mee. Tot verwarring van de argeloze toeschouwer die hem begroet met “kiwi”, de naam van een loopvogel uit Nieuw Zeeland!

Organisatietalent
Roparun, het stormachtig NK Veldloop voor gemeenten op Neeltje Jans, de nieuwe opzet van de Nadorstloop, de 1e Dynamica Serious Request Run. Samensteller van het programmaboekje van de Kustmarathon en het jubileumboek D’n Tienden. De naam van Robert is er aan verbonden.
Het motto: affiniteit hebben en mogelijkheden zien van de spin-off van een sportevenement. Maar “je kunt het nooit alleen.”
De loopschoenen staan klaar voor zijn 50e marathon, op zijn 50e jaar. Voor de man die het vuurtje blijft aanwakkeren om binding te houden met de club, zelfs in de winter.

 

aflevering 7 december 2012

Omdat ie zo mooi is

Ze zijn overal te vinden, de stuwende krachten die alle energie steken in hun club. Zij zoeken niet de bevestiging van een functie in het bestuur. Maar de vereniging kan altijd op hen rekenen. Co de Vos is zo´n constante factor, die regelmatig van zich laat horen. Hij ziet zijn activiteiten als “vliegende keep zonder handschoenen”.

Speaker in hart en nieren
Ruim twintig jaar hanteert Co de microfoon als speaker bij voetbalwedstrijden van de Sportvereniging Nieuwdorp. Hij schakelt als spreekstalmeester gemakkelijk door naar themafeesten in het dorpshuis voor een country- en western evenement. De Vos (50 jaar) staat nooit met een mond vol tanden. Eén keer werd hij op het verkeerde been gezet, omdat de doelpuntenmaker in een wedstrijd over het hoofd was gezien. “De oplossing: “Wim Otte”, een fake name. Echter, deze Wim had in werkelijkheid, gezien zijn leeftijd, geen scorend vermogen meer”, lacht Co.

De buikspreekact van Co is de voorgeprogrammeerde sponsor-CD die vooraf gaat aan het oplezen van de opstellingen. Na de jingle “omdat ie zo mooi is”, komt Co live in actie en ontpopt hij zich als een veredelde DJ om een thuisdoelpunt kracht bij te zetten. Menig tegenstander vindt de goal meestal minder mooi dan Co hem maakt.

Champions League
Het paradepaardje van de SV Nieuwdorp is de Borsele Sloepoort Cup. Co maakt deel uit van de organisatie. Elk jaar is het terrein aan de Prinses Margrietstraat met recht het episch centrum van voetballend Zeeland. Eerst werd een toernooi met de naam "Borsele Champions League" georganiseerd met topclubs uit binnen- en buitenland. Een idee van Sjaak de Koning, ontstaan uit het Rotterdam-AD toernooi. Later is een nieuwe formule gevonden. De crème de la crème van Zeeuwse clubs speelt in de voorbereiding op het nieuwe seizoen om deze felbegeerde Cup. Met trots kijkt Co terug op zijn ervaringen in Nieuwdorp met het Engelse Swindon Town en speler Glenn Hoddle. De Vos trok een week lang op met de Engelse international, “en tijdens onze trip terug in Engeland liet hij iedereen staan om ons de hand te schudden”.


Waardering
In het vaandel van het prestigieuze toernooi in Nieuwdorp prijkt de slogan: “Vrijwilligers, je waardeert ze pas, als ze er niet zijn”. Co start zijn ingesproken CD, zijn kennis van de Engelse taal is al getest tijdens de gedenkwaardige ontmoeting met Hoddle. De woorden van dit volkslied zeggen alles:
“You’ll never walk alone”.

 

aflevering van 22 november 2012

Veelzijdig en trots

Uren, dagen, weken, maanden met zelfwerkzaamheid klussen aan een nieuwe accommodatie. Nog even en dan is het zover, de opening van de nieuwe thuishaven van voetbalvereniging Bruse Boys. Een naam voor het sportpark wordt nog gezocht. Die van de super vrijwilliger is wel bekend. Hij staat symbool voor het trouwe leger aan helpers die voor het nieuwe honk de handen uit de mouwen steken. Zijn naam, Jeroen Klink.

Marathon
Jeroen herinnert het zich als de dag van gisteren. Drie jaar geleden liep hij tijdens een wedstrijd een beenbreuk op. Anderhalf jaar was hij uit de roulatie en besloot “nooit een bal meer aan te raken”.
Het lopen van marathons pakte hij weer wel op, in Praag. Op zijn afgewerkte lijstje staan ook Rotterdam, New York, Barcelona en Berlijn. Zijn tweede Kustmarathon liep hij dit jaar in 3’49”. Het is een welkome afwisseling van de dagelijkse werkzaamheden en zijn inzet voor de club.

De club van paars en wit
Zijn trainingskilometers maakt hij langs de lijn op het veld in Bruinisse. Jeroen kalkt elke week de lijnen. Kaarsrecht, dat wel natuurlijk, want de grens moet duidelijk zijn om te beoordelen of de bal in of uit is. Soms moet hij dit in de praktijk zelf beoordelen. Hij is namelijk “vlagger” bij Bruse Boys 2.
De clubkleuren van paars en wit stromen vanaf zijn jeugdjaren door de aderen. Zijn zaterdag staat te allen tijde in het teken van Bruse Boys. Een andere functie heeft hij met zijn plekje achter de bar in het clubhuis, op donderdagavond na de training. Waar de vaste crew zich wekelijks meldt, voor de gezelligheid. De drankjes worden op een “bonnetje wij” genoteerd. “Zodat iedereen, voordat het licht uitgaat, een tientje afrekent”

Oud en nieuw
In de vrieskou was Jeroen bij de allereerste werkzaamheden op het nieuwe terrein met het leggen van riolering en vloerplaten. Hij is sindsdien vrijwel dagelijks aan het werk op het sportcomplex aan de Nijverheidsweg. Waar het handelsmerk van Bru, de mossel, een prominente plaats zal krijgen in de kantine. Wat zijn ogen zien, maken zijn handen. Metselwerk, electra, hij draait er zijn hand niet voor om. “Nu komt de finishing touch, net voor de Kerst gaan we verhuizen”, zegt Jeroen.
Dat is precies op tijd om zijn 42e verjaardag op zijn thuisbasis te vieren, samen met enkele andere Bruse coryfeeën.
Want, zoals de scheepsbel voor het rondje in de Bruse kantine klinkt…klinkt hij nergens!



aflevering van 9 november 2012

Met vlag en wimpel

De mannen met de vlag in het voetbal zijn vaak niet te benijden. De grensrechter, tegenwoordig zelfs gepromoveerd tot assistent-scheidsrechter, is doorgaans het middelpunt van kritiek. Een uitzondering op deze regel is Ad Goossens uit Goes. Een markant persoon die met volle overgave de vlag hanteert en ongevoelig is voor opmerkingen langs de lijn.

Secondant
“Adje” heeft een imposante carrière achter de rug. Op jonge leeftijd is hij begonnen met vlaggen, naar eigen zeggen ruim 50 jaar geleden. Hij was de uitgelezen man en werd gevraagd door verenigingen en trainers. Dat is uitzonderlijk voor een vlagger. Ad vervulde zijn verantwoordelijke taak onder andere bij clubs als Zeeland Sport, Robur, GOES en Kloetinge. Hij somt moeiteloos de namen op van alle trainers waarmee hij heeft samengewerkt. Kampioenschappen, geen enkele gele kaart en “nooit, nou ja, slechts een enkele keer een blessure, toen gleed ik uit”.
Hij maakte een uitstapje naar Brabant, naar Steenbergen. Als trouwe secondant van trainer Karl Vergouwen die Ad op zijn beurt beschouwt als zijn sportieve protegé. “Met Karl zat ik ook bij Oostkapelle en reed daar elke week op eigen gelegenheid naar toe, op de brommer vanuit Goes”.

Opmerkelijk
Het handelsmerk van “Adje” is zijn onafscheidelijke trainingspak. Druk gebarend en sprekend is hij een opmerkelijke verschijning in het voetbalwereldje. Het radiootje aan zijn oor op zondagmiddag, om geen minuut te hoeven missen van de verrichtingen van zijn Feyenoord. Hij is actief geweest in de Zeeuwse supportersvereniging van deze club. “We hebben nog eens een voorwedstrijd gespeeld in de Kuip”. 

Bij het recreatief zaalvoetbal is hij wekelijks betrokken, als scheidsrechter dan wel te verstaan.
Maar natuurlijk ook als vlagger, in de competitie bij het Goese FM Sranang. Het plezier staat bij hem voorop. Bij uitwedstrijden van het zaalvoetbalteam was hij de man die onderweg onophoudelijk de moppen uit zijn mouw schudde.  “Om 9 uur ’s ochtends stonden we in Vaals bij het drielandenpunt, in de sneeuw. Dan vertelde ik er weer één…haha”. De laatste jaren vlagt hij dichter bij huis.

Thuisvlagger
Ad vlagt nu bij de thuiswedstrijden van Sranang in de sporthal en bij het tweede elftal van SSV’65 op het veld. De conditie gaat hem parten spelen. Hij wordt volgend jaar 65 en denkt er aan te gaan stoppen. Zijn aandacht gaat nu vooral uit naar zijn kleinzoon, bij de pupillen van SSV’65.

Het zal even wennen zijn, “Adje” zonder vlag. Het is een bijzondere man, en dat is-ie.


 

aflevering van 25 oktober 2012

Samen onderweg

Sporttalenten in de dop kunnen niet zonder de steun van ouders en grootouders. Tot het moment dat ze op eigen benen staan. De jongste judoka’s van Judo Goes zijn daarop geen uitzondering. Ze timmeren aardig aan de weg en jagen op ippons, zowel op nationaal als internationaal niveau.

Vaste begeleider

Jarno Bouwmeester (12 jaar) uit Wissenkerke is een talent, geboren op Koninginnedag, drager van de blauwe band. In het bezit van een aansprekende prijs van zijn judo club in Goes, de Mark Huizinga Award. Voor de meest regelmatige judoka op wedstrijden. Hij weet zich verzekerd van de enthousiaste steun van zijn opa, Marius Koole. Ooit was opa zelf actief met boksen en judo. Nu is hij de vaste chauffeur en begeleider van Jarno. Marius moet de aandacht verdelen over de activiteiten van zijn kleinkinderen. Maar de judo-ambities van Jarno hebben bij hem een streepje voor. Ze houden elkaar in de greep, elk op zijn eigen manier.

Wedstrijden, trainingen, stages in België, Duitsland en Frankrijk. “Ik rij overal met hem naar toe. Bij judowedstrijden is vervoer lastig met anderen te combineren. Ik geniet er des te meer van, omdat hij er zelf zoveel plezier in heeft”.
Doordeweekse trainingen in Goes en Hoogvliet. Extra ritjes naar het Belgische Koksijde om andere tegenstand te ondervinden. Opa draait er zijn hand niet voor om. Met zijn inbreng kan Jarno het talent ontwikkelen, ook buiten Zeeland. De balans tussen school, trainen en wedstrijden wordt zeker niet uit het oog verloren. Opa en kleinzoon blijven met beide voeten op de grond.

Simpel

Jarno pakt zijn toernooizeges als eerstejaars in de leeftijdsklasse onder 15 jaar. De kleine judoka staat in de gewichtsklasse onder 46 kilo tegenover grote kerels. Met opa Marius op de tribune. Die houdt zich gedeisd. Coaching is niet mogelijk, roepen heeft geen zin. Soms zoekt Jarno oogcontact, een blijk van verstandhouding. “Bij judo is het heel simpel, je wint of je verliest. Een gelijkspel bestaat niet”, zegt Marius. Napraten onderweg in de auto gebeurt wel. Jarno heeft meestal gelijk in zijn kijk op het wedstrijdverloop.

Ambitie

De pijlen van Jarno zijn gericht op het jaar 2028. Nederland heeft zich kandidaat gesteld voor de Olympische Spelen. Opa Marius heeft dan intussen een respectabele leeftijd bereikt. Zijn jarenlange ondersteuning heeft dus vruchten afgeworpen. Op de tribune wacht hij op die beslissende grote binnenwaartse beenveeg. Uitbundig veert hij op: Ippon. Hun trotse blikken kruisen elkaar.
Het is allemaal de moeite waard geweest! 


aflevering van 11 oktober 2012

Ken je klassieken


“De Graaf Kloetinge, wat is de eindstand bij jullie?” Zijn lijstje is bijna compleet. Het uitslagenbord van de vv Kloetinge kan bijgewerkt worden. Het eigen plekje met uitzicht op het Wesselopark is op zaterdagmiddag voor manusje van alles, Adrie de Graaf (64 jaar). De man die nu bijna 40 jaar per telefoon de voetbaluitslagen verzamelt.


Verzamelaar
John Frederikstadt leverde als bekend voetbalstatisticus in de vorige eeuw informatie aan Studio Sport.
Adrie de Graaf mag zich op Zeeuwse schaal zeker met hem meten. Zeeuwse clubs maken dankbaar gebruik van de kennis van wandelende voetbalencyclopedie uit Goes. Het archief van Adrie gaat terug tot in 1884. Zo komt het jubilerende Nieuwland (1946-2011) tot de ontdekking dat er voor de oorlog ook al een club heeft bestaan in het dorp.

Adrie schrijft net zo snel als hij spreekt. Op de traditionele manier, alles met de pen. Hij is er dagelijks mee bezig. “Op maandag begin ik met inboeken”. In het originele schoolschrift, zijn houvast als origineel naslagwerk. Tabellen, eigenhandig getrokken lijntjes. De digitale snelweg is aan dit voetbaldier niet besteed. Hij is wars van moderne technieken, zoals computer, mobiele telefoon en sociale media. “Anders heb ik geen rust”. Die vindt hij wel in de gemeentelijke archiefkelders.

Internationaal
De vliering in zijn woning is tot de nok gevuld met plakboeken (sinds 1954), onmetelijke stapels schriften, drie miljoen standenlijsten. Zelf samengestelde boeken van eindtoernooien om het wereldkampioenschap. Authentieke naslagwerken van vijf kilo per stuk.
Hij begon met de uitslagen en standen van alle Nederlandse amateurclubs. Nu beperkt hij zich tot het zuiden van het land.
In Europees verband blijft hij wel actief. “Die uitslagen uit Portugal zijn altijd nachtwerk”. Het Duitse voetbaltijdschrift “Der Kicker” ontbreekt niet als belangrijke informatiebron. Het naslagwerk “50 jaar Bundesliga” staat boven op de plank.

Wie zijn klassieken kent, heeft een voorsprong. Dat bleek tijdens een voorbeschouwing in het clubblad van Kloetinge.  Adrie voorspelde een uitslag van 4-0 voor zijn club in de wedstrijd tegen TOGR. Louter gebaseerd op zijn kennis uit de statistieken. Het klopte.

Stukje kwijt
De imposante verzameling vertoont helaas een “gat”. Hij mist een periode van acht jaar in het Zeeuwse zaterdag- en zondagvoetbal. Met het opruimen van het alledaagse oud papier ging het mis. “Ik heb de verkeerde doos weg gesodemieterd”. Dus is hij naarstig op zoek naar dit materiaal. Zodat hij het opnieuw kan inboeken.

Adrie de Graaf is op zaterdagmiddag telefonisch te bereiken, bij Kloetinge.

aflevering van 19 september 2012

Heen en weer

“De volgende draai is voor een rollade”. Het rad van avontuur ratelt, blijft steken op een nummer tussen 1 en 100. Een heerlijk middagje voetbal, traditioneel afgerond met het prijzenfestijn in de kantine. Spreekstalmeester Piet Plaisier roept de winnende nummers af. Prijzen af te halen aan de bar.

Piet is een doorgewinterd, actief en erelid van deze vereniging, met als geuzennaam “De Kraaien”.

 

Keuze

Als zelfstandig ondernemer onder de rook van Rotterdam zou het voor Piet eenvoudig moeten zijn de keuze te maken op zaterdagmiddag. Zich laten fêteren in het sponsorhome bij de topklasser in zijn woonplaats, als lid van de businessclub.

Tegen deze logica in is zijn vizier gericht op Zeeland, op Oosterland. De contacten in de regio Rijnmond zijn handig, natuurlijk, maar dan wel in het belang van zijn clubje. Bijvoorbeeld voor een bezoek aan de Kuip met de voltallige jeugd van deze vereniging, SV Duiveland.

Hij rijdt in het seizoen elke zaterdag heen en weer, 100 kilometer, voor deze dorpsclub. Dat doet hij nu 32 jaar, vrijwillig. De teller van zijn auto staat over die jaren op meer dan anderhalve ton aan kilometers. Ooit begon hij er als speler, werd jeugdbegeleider. Later zelfs voorzitter, elftalleider. Nu is hij een gewaardeerd sponsor, wedstrijdcoördinator, bewaakt het scorebord en draait het rad van avontuur. 

 

Humor

Piet maakte ook furore als assistent-scheidsrechter. Hij was de positieve uitzondering op het gedrag van veel collega’s die de vlag hanteren en de hand lichten met de spelregels. De verpersoonlijking van de spreuk, dat eerlijkheid het langst duurt. Hij waardeert voetbal op de juiste waarde, als een spelletje.

Dus zag hij zonder probleem 11 trainers de revue passeren. Hij blijft de bescheiden constante factor en kan met zijn humor de opgeklopte verwachtingen relativeren. De spits die voor open doel de bal volledig mist, krijgt na afloop te horen: “schiet die bal er voortaan gewoon maar zelf in”.

 

Of, zoals die keer na een nederlaag in een volgepakte auto met een trainer die niet aanspreekbaar was. Bij het wachten in de Mac Drive vroeg Piet vanaf de achterbank aan het meisje achter het loket: “Wilt u het inpakken, het is voor een verjaardag”. De lach was weer terug.

 

Tweede woning

Bij zijn vertrek vanaf het sportpark kijkt hij soms met een schuin oog naar de blokhut, het honk van de speaker. Zou een aardige optie zijn, als tweede woning.

“De volgende draai, is voor deze kilometervreter”.


 

 

 

 

 


aflevering 30 augustus 2012

Geregeld

Ronkende motoren, de gedragen stem van de speaker, veel publiek, een gekleurd lint van wielrenners diep in de beugels, gezoem van de wielen, volgauto’s met gierende banden, het gonst in de stad, het is koers! Deze kakofonie doorkruist het leven van alledag in het stadje aan de Oosterschelde. Het jaarlijks wielercriterium heeft de stad ingenomen.

Verkeersregelaars staan op de aangewezen plaatsen voor de veiligheid van renners en publiek. Ze zijn een schakel in de koers. Enthousiaste mensen die bij evenementen bevoegd zijn om het verkeer te regelen. Prominent aanwezig, opvallend gekleurd hesje. Met gebaren, fluitsignalen, geschreeuwde waarschuwingen. Ze zijn voorzien van een legitimatie als erkend verkeersregelaar, seingever.

Consequent en duidelijk zijn
Annie en Iep uit Goes (42 jaar getrouwd) behoren tot deze bijzondere groep, sinds 5 jaar. Het virus sloeg aan bij de Ride for the Roses. Ze worden nu door heel Zeeland gevraagd. “Consequent en duidelijk zijn”, is het motto volgens Annie. Zij doen het voor de eer, het gevoel om er bij te mogen zijn. Het lunchpakket is een aardige bijkomstigheid.

Dit keer geen boze automobilisten die er geen moer van begrijpen waarom ze moeten stoppen voor een wielerwedstrijd. Niet de bewaking van een kruispunt, ergens in de polder. Ze staan op een hotspot op 10 meter afstand van elkaar, in de finishstraat. Het gaat nu vooral om overstekende obers met dampende schalen. “Even wachten ….te laat”.

"Kom maar met de bitterballen"
Het parcours voert door de binnenstad, langs de haven met bruisende terrassen aan beide kanten. De terrasschermen bieden beschutting tegen het voorbij razende peloton. De speaker zweept de renners op voor de volgende premieronde. Geef het volk “brood en spelen”, het wordt hier opnieuw bevestigd. “Kom maar met de bitterballen meisje, recht oversteken”, een scherp fluitsignaal ondersteunt de overtocht. Annie: “Je moet soms ogen in je rug hebben”.

De eindsprint kondigt zich aan, de spanning neemt toe. Gevangen in het finishshot staan ze op gepaste afstand van de streep: Annie en Iep. Het is goed verlopen, geen ongelukken, de vlag kan omlaag. Het hesje en het fluitje worden ingeleverd, in de schaduw van de huldiging.
De winnaar neemt de bloemen, de bekers, de kreeft en de geldpremies in ontvangst uit handen van de burgemeester.

Anonimiteit
Annie en Iep hebben hun eigen podium, de wedstrijd. Zij treden weer terug in de anonimiteit om straks opnieuw de noodzaak van hun aanwezigheid te bewijzen. Want zonder deze mensen kan er geen winnaar gehuldigd worden.
Laat dat duidelijk zijn.

 

 

delen: