Dertig jaar ambulancebroeder: Het was een prachtige tijd met helaas zwarte bladzijden

Dertig jaar ambulancebroeder: Het was een prachtige tijd met helaas zwarte bladzijden
Dertig jaar ambulancebroeder: Het was een prachtige tijd met helaas zwarte bladzijden © Omroep Zeeland
Van 30 jaar op de ambulance naar het opknappen van oude schepen
Noordijk begon op de ambulance na een advertentie in de krant. "Ik werkte in de metaal, maar was het pendelen beu. Toen zag ik die advertentie en dacht; daar ga ik op solliciteren. Weken gingen voorbij tot ze ineens belden dat ik aan de slag kon. Cursussen volgden en ik ben nooit meer weg gegaan", vertelt hij.

Werken met mensen

Hij werd ambulancechauffeur en dat beroep was hem op het lijf geschreven. "Ik hou van werken met mensen." Tot zijn pensioen heeft hij nooit aan iets anders gedacht. "Je moet dit kunnen, want je maakt echt niet altijd fijne dingen mee. Maar het team dat je met je collega's vormt zorgde er voor mij voor dat ik het vol hield."
Als Leo de vraag krijgt om anekdotes te vertellen is hij zo een half uur aan het woord: "Ik weet nog dat ik een keer een vrouw, die net bevallen was, thuis moest brengen. Vrouwen mocht vroeger geen meter lopen na het kraambed. Ik droeg die vrouw naar binnen en wilde haar boven op bed leggen, maar vergat het schot aan de onderkant van het bed en daar lag ik half over een vrouw die net moeder was geworden. Ze roept nu altijd nog: 'Weet je nog Leo', als ze me nu in de stad ziet.''
Ik had nog nooit één deuk met de ambulance gereden en dan overkomt mij dit. Een nachtmerrie was het en blijft het.
Oud-ambulancechauffeur Leo Noordijk
De carrière van de ambulancebroeder kent ook een aantal zwarte bladzijden. In 1997 maakte hij de zwaarste periode in zijn leven mee. Tijdens een oefening, waarbij hij met zwaailichten en sirenes van A naar B reed, zag hij een auto over het hoofd. Hij botste frontaal op de wagen en de persoon erin overleed ter plekke. "In 25 jaar had ik nog nooit één deuk gereden en dit was mijn fout. Een nachtmerrie. Ik heb maanden thuis gezeten, ik wilde nooit meer op de ambulance rijden. Toch ben ik uiteindelijk weer gaan rijden. We zijn nu bijna twintig jaar verder, maar ik denk er nog heel vaak aan terug."
De gepensioneerde ambulancebroeder gaat terug naar de post om oud-collega's te ontmoeten
Collega's van Leo op de ambulancepost in Zierikzee denken met een warm hart terug aan de tijd met hem. "We zagen hem allemaal als voorbeeld. Ik weet nog goed dat ik als verpleegkundige in het ziekenhuis werkte en mij werd gezegd dat ik overdag maar even moest kijken in de ambulance, dan kon ik 's avonds wel met Leo mee als we werden opgeroepen. Hij zorgde er dan ook voor dat ik mij zeker voelde met de kennis die ik had", vertelt oud-collega Helma.

'De schepen geven mij rust'

Als Noordijk bezig is met het opknappen van de oude schepen in de museumhaven van Zierikzee komt hij tot rust. De stress van het oude werk heeft hij niet meer. Maar het komt nog vaak voor dat hij onder het schuren of schilderen overvallen wordt door de gebeurtenissen die hij niet los kan laten uit zijn oude werkleven: "De chirurg die mij kwam bezoeken na die bewuste dag zei mij eens: 'Als chirurg, of in jouw geval als ambulancebroeder, laat je een kerkhof vol achter'. Dat is ook zo. Je moet ermee leren leven, maar dat is zelfs na al die jaren, echt niet altijd gemakkelijk."