Snikkende Nel: 'De veilige haven is weg'

Snikkende Nel: 'De veilige haven is weg'
Snikkende Nel: 'De veilige haven is weg' © Omroep Zeeland
Beheer Heleen en haar moeder Nel lopen door het MFC
Nel van der Cingel begon bijna vijftig jaar geleden in het pand waar ze tegenover woont. Ze werkte er, deed de schoonmaak. Maar dat is lang niet alles. "Een praatje met die, een praatje daar. Iedereen kende me hier." Dochter Heleen loopt 24 jaar in het gebouw rond, waarvan de laatste jaren als beheerder.

MFC hoort bij mij

Voor de twee vrouwen valt het afscheid van het Multifunctionele Centrum ongelooflijk zwaar. Nel vertelt: "Vaak ging 's ochtends bij mij de telefoon al, dan belde m'n dochter. Of ik even de deur kon openen, een kan koffie kon zetten en het licht aan kon doen. Het MFC hoort bij mijn leven en gaf me altijd een veilig gevoel. Ik heb de ramp meegemaakt. Ik heb altijd gezegd, ik heb de sleutels en als er wat gebeurt kan wel ik wel honderd mensen meenemen naar het MFC. Daar zijn we veilig. En nu ben ik de sleutels kwijt en daarmee mijn veilige haven."
Nu ben ik de sleutels kwijt en daarmee mijn veilige haven.
Nel van der Cingel over MFC
Datzelfde geldt voor Heleen, die als kind al met moeder Nel in het pand kwam: "Mijn moeder werkte er en toen ik hier bijna 25 jaar geleden zelf de drempel over stapte was het gebouw voor mij niet vreemd. En dat mijn dochter hier twee jaar geleden haar bruiloft hier vierde, daardoor is het MFC echt een soort kindje van me. Het is een stuk uit mijn hart."

Schapen in de gang

De dames zijn het erover eens dat in het MFC alles mogelijk was. "Er liepen hier zelfs een keer schapen door de gang", vertellen ze lachend. Het was een themamiddag voor gehandicapten. Deze keer ging het over het boerenleven. "Er lag ook hooi in de grote zaal. Toen vonden we het niet zo geslaagd, maar nu kunnen we er om lachen!"
De dochter van Heleen trouwde bij het MFC
De dochter van Heleen trouwde bij het MFC © Omroep Zeeland
Bij het MFC kwamen wekelijks zo'n duizend mensen over vloer, van de yogaclub tot het popkoor en van de bridge tot de taalles voor vluchtelingen. "We kenden iedereen", zegt Heleen. "Vaak kwam ik ook mensen in de stad tegen die me vrolijk groeten. Soms dacht ik, wie het precies is weet ik niet meer, maar ik ken hem vast vanuit het centrum."
Dat het gebouw gesloopt gaat worden doet pijn. Zeker omdat ze in het pand ook uitvaartdiensten organiseerden. Heleen vertelt over een achterbuurmeisje van vroeger dat onlangs overleden is. "Haar had ik bij ons nog zo graag een mooie uitvaart gegund."

Lees ook: