Een baan in de zorg brengt oud-judoka Elisabeth Willeboordse weer terug naar Zeeland

Oud-topjudoka Elisabeth Willeboordse, nu nog woonachtig in Rotterdam, stopte vorig jaar met haar werk in de zorg. Ze kreeg er toen niet genoeg voldoening uit. Nu met het coronavirus ging het weer kriebelen en is ze als vrijwilliger in een verpleeghuis aan de slag gegaan. Dat sprak haar zo aan dat ze door de zorg weer terug naar Zeeland komt.

Oud-judoka Elisabeth Willeboordse tijdens een uitzending van De Derde Helft (foto: Omroep Zeeland)

Nu heb je even een weekje vrij. Wat heb je de afgelopen weken gedaan?

Ik kwam thuis te zitten doordat mijn werk als nationaal trainer op Papendal stil kwam te staan. Daar is thuis wel wat werk voor te doen, zoals het regelen van webinars of het maken van trainingsschema's voor de sporters. Ik had alleen wel wat tijd over. Ik wilde graag de handen uit de mouwen steken om wat te doen in de zorg. Er is een tekort aan zorgpersoneel dus ik wilde me inzetten als vrijwilliger. Ik heb me aangemeld om als vrijwilliger aan de slag te gaan en na twee weken kreeg ik een berichtje van een verpleeghuis in Rotterdam.

Hoe was het om daar aan de slag te gaan?

Het was wel even spannend want ik had al een tijdje geen ervaring meer opgedaan op dit gebied. In het verpleeghuis ondersteunde ik de artsen en keken we wat we voor mensen konden betekenen die een verdenking van corona hadden. Dat deed ik dan twee of drie dagen in de week. Het was wel lastig, want een aantal van de bewoners hebben natuurlijk al meerdere problemen.

Is het heftig om zo dicht bovenop het virus te zitten?

Het stervensproces is helemaal anders. De overledenen volgden elkaar wel in een veel kortere periode op dan normaal. Het leek ook wel alsof het virus veel besmettelijker was dan andere virussen. Het afscheid nemen van nabestaanden is nu ook extra heftig. De beschermende maatregelen en het gebrek aan menselijk contact maakt deze tijd erg zwaar.

Elisabeth Willeboordse met haar bronzen medaille op de Olympische Spelen in Peking (2008). (foto: ANP)

Is dat weekje vrij nu nodig?

In het begin was het vooral hectisch. Veel verpleeghuizen zijn wel gewend aan isolatie door bijvoorbeeld het norovirus, maar dit was echt een stuk heftiger. We zaten in een andere versnelling. De laatste weken kwam er wel steeds meer rust.

Wat ga je de komende tijd doen? Ga je verder in de zorg?

Ik ben thuis komen te zitten omdat ik niet meer naar Papendal hoefde. Ik had het gewoon niet naar mijn zin daar. Dat heb ik kenbaar gemaakt bij de judobond en dat deel van mijn contract is ontbonden. Ik blijf nog wel talenten in de regio begeleiden. De doelgroep in het verpleeghuis heeft me de afgelopen weken wel aangesproken. Dus ik denk dat het goed was om dit te mogen ervaren. Ik wilde al heel lang terug naar Zeeland en nu ga ik vanaf volgende week aan de slag als arts in een verpleegtehuis in Goes. Het leek me een mooie kans, want in Zeeland is er ook een groot tekort in de zorg.

Heb je Zeeland gemist?

Ik miste Zeeland wel ja. Ik hou wel van de grote stad, maar ook van het kleinschalige. Dat kan ik in Middelburg wel vinden en daar ga ik nu ook weer opnieuw wonen. Ik heb door de jaren heel veel dingen opgebouwd in Rotterdam. Dat wordt straks in Zeeland weer iets nieuws, maar ik denk dat dat ook wel goed moet komen.

In het radioprogramma Zeeland Wordt Wakker praten we iedere werkdag rond 8.50 uur met een Zeeuw voor wie het niet mogelijk is om in coronatijd thuis te werken. Dat kan bijvoorbeeld een bakker, slager, fietsenmaker, bouwvakker of medewerker in de gevangenis zijn. Wil jij vertellen waarom het voor jou niet mogelijk is om thuis te werken? Of ken je iemand voor de rubriek niet-thuiswerker? Laat het weten via nieuws@omroepzeeland.nl

Meer over dit onderwerp:
Middelburg Elisabeth Willeboordse zorg judoka
Deel dit artikel:

Reageren