'Deze rit gaat de geschiedenis in als de meest trieste Straô ooit'

Geen uitbundig versierde paarden en uitgelaten ruiters, maar een sobere optocht met een kleine groep paarden die een 'geheime' Straô reed. De echte Straô werd afgelast, maar de straôcomités op Schouwen-Duiveland wilden toch gezamenlijk iets laten zien van de oude traditie, hoe bescheiden ook.
Deze rit gaat de geschiedenis in als de meest trieste Strao ooit
Voor sommige paardenliefhebbers op Schouwen-Duiveland was het niet te verkroppen dat voor het eerst sinds de Watersnoodramp van 1953 de Straô niet doorging. Het historische evenement, dat ieder jaar in zes dorpen op Schouwen-Duiveland wordt gehouden, gaat door corona dit jaar niet door. De zes straôdagen trekken altijd veel publiek en dat werd onverantwoord geacht.

Tonen van saamhorigheid

Toch werd er gekozen voor een kleine tocht vandaag, zonder daar ruchtbaarheid aan te geven. "We wilden dat deze rit de geschiedenis in zal gaan als de meest trieste Straô ever", zegt Jaco Groenendijk, één van de deelnemers vandaag. "We wilden het niet helemaal over laten gaan en wel laten zien dat er saamhorigheid is tussen de verschillende comités."
stroâ
Stroârijder Jaco Groenendijk © Omroep Zeeland
Straô is een folkloristisch feest dat zijn oorsprong vindt in de Germaanse tijd en dat alleen op Schouwen-Duiveland wordt gevierd. Jonge boeren en knechten reden met hun paard, na een winter op stal te hebben gestaan, de zee in om de voeten van de dieren te wassen. Men geloofde in de reinigende en genezende kracht van het water. Want als de voeten van de paarden onder de schurft zaten of jeukerig waren hielp het door ze elke dag met vers zeewater af te spoelen. Sinds 2018 staat het straôrijden ook op de lijst van immaterieel cultureel erfgoed van UNESCO.
stroâ
Olivier Verwest van de straô in Scharendijke rijdt voor de 50e keer mee © Omroep Zeeland

Witte sjerp van liefde en warmte

Van ieder straôcomité werden voor de rit een voorrijder en een deelnemer afgevaardigd. Ze reden in traditionele (straô)klederdracht, dus witte broek en zwarte jas en cap. De paarden waren niet versierd zoals gebruikelijk. "Omdat het dit jaar duidelijk geen feestje is", aldus Groenendijk, "Toch hebben de paarden een witte sjerp om gekregen als teken van liefde en warmte."
En ook al is het geen officiële Straô, de ruiters en paarden genoten van het wassen van de paardenbenen: "Dat gevoel is geweldig, ook nu met vertegenwoordigers van alle stroâdorpen", zegt Groenendijk, "Dat we dit toch kunnen laten zien. Die gezelligheid en saamhorigheid". Zo kreeg de 'meest trieste stroâ ever', toch een optimistisch randje.