Hoe PFAS de droom van Ko in het water lieten vallen

Het leek Ko Dieleman en zijn zoon een mooi plan; minder werken voor een baas en in plaats daarvan vanuit de haven van Walsoorden op de Westerschelde vissen op voornamelijk garnalen. Die droom is door het advies van de visserijbranche, om niet meer op de Westerschelde te vissen, uiteengespat.
Ko's droom om garnalen te vissen op de Westerschelde spatte uiteen
Ko's boot in de haven van Walsoorden is de afgelopen jaren voor flink wat geld helemaal in orde gemaakt. "Alle papieren zijn in orde, vergunningen zijn binnen en we stonden te popelen om vanaf afgelopen januari tussen Baarland en de Belgische grens te gaan vissen", zegt hij een beetje mismoedig, "En toen kwam het PFAS-drama."

Dringend advies

De visserijorganisaties gaven vorige maand een dringend advies om geen garnalen meer op te vissen, oostelijk van de lijn Vlissingen-Breskens. De branche had metingen laten doen naar PFAS in garnalen uit de Westerschelde en de monsters bleken veel te veel van de chemicaliën te bevatten.
Garnalenvisser
De boot van Ko Dieleman en zijn zoon © Omroep Zeeland
Dat zette een lelijke streep door de plannen van Ko en zijn zoon: "Ik ben met vervroegd pensioen gegaan en mijn zoon zou minder gaan werken bij zijn baas. Zo zouden we een aantal dagen onze passie kunnen volgen en hier voor de deur gaan vissen."

Moeilijk te begrijpen

Hij vindt het moeilijk te begrijpen dat er niet meer gevist mag worden. "Ik eet al mijn hele leven lang uit de Westerschelde, en ik mankeer niets. Ook heb ik de kwaliteit van het water alleen maar beter zien worden en daarmee ook de kwaliteit van de vis en de garnalen." Het is niet zo dat Ko de eventuele gevaren van PFAS ontkent, maar het voelt voor hem niet goed.
Garnalenvisser
Ko Dieleman bij zijn garnalentrommel © Omroep Zeeland
Waar Ko en zijn zoon nu naar verlangen is in eerste instantie duidelijkheid vanuit de overheid. "Ik wil weten waar we aan toe zijn", zegt hij. "Wanneer we langere tijd niet meer op de Westerschelde kunnen vissen, moeten we uitwijken naar Breskens en ten westen van de lijn Vlissingen-Breskens gaan varen."
Dat houdt wel in dat er plek voor de boot gevonden moet worden in de haven van Breskens en dat er iedere dag 50 kilometer heen en 50 kilometer teruggereden moet worden, terwijl nu de boot vanuit Kloosterzande met de fiets te bereiken is. Het zal betekenen dat er nog meer geld moet worden geïnvesteerd.

'We gaan er alles aan doen om onze droom voort te laten bestaan'

"De PFAS hebben ons niet ziek gemaakt, in ieder geval voor zover we weten", redeneert Ko. "Maar we zijn wel economisch slachtoffer geworden. Ik werk nu weer via een uitzendbureau om de boot te kunnen onderhouden. Onze droom heeft een optater gehad, maar we zijn ondernemers in een familiebedrijf. We gaan er alles aan doen om dat voort te laten bestaan."