Sophie (23) uit Aardenburg maakt 'anti-sprookje' over anorexia: 'Het is heel lelijk en naar en wordt nog te vaak geromantiseerd'

Anorexia is niet tof. De eetstoornis is lelijk, je wordt er een heel vervelend, naar en ongelukkig mens van. Met die boodschap heeft Sophie Willemijntje uit Aardenburg het boek Wonderwoman - Geen Anorexia-sprookje geschreven. Ze vond dat er voor jonge meiden én jongens te weinig te lezen viel over anorexia zoals het écht is.
Sophie (23) uit Aardenburg maakt 'anti-sprookje' over Anorexia; "Het is heel lelijk en naar en wordt nog te vaak geromantiseerd'
Sophie ontwikkelde de eetstoornis toen ze elf jaar oud was. Op haar dertiende werd de diagnose vastgesteld. Haar hele middelbare schooltijd stond in het teken van anorexia. Ze ging van behandeling naar behandeling en werd ook opgenomen in een kliniek in Utrecht.
Nu is ze een knappe, sprankelende jonge vrouw van 23 jaar. Felrode lippenstift, bedachtzame ogen. Een kort, pittig krullenkapsel en vrolijke kleren. Sophie Willemijntje (artiestennaam) zit in de tuin van haar ouderlijk huis in Aardenburg en leest voor uit haar boek Wonderwoman - Geen Anorexia-sprookje:
Anorexia was de heilige graal. En ik had niet het recht me die heilige graal toe te eigenen. In mijn hoofd deed ik het wel. In mijn hoofd durfde ik soms tegen mezelf te zeggen dat ik anorexia had en dan voelde ik me goed, voelde ik me trots.
Passage uit het boek Wonderwoman - geen Anorexia-sprookje
Rond haar negentiende ontdekte ze haar passie: het theater. Daardoor kreeg ze ook een doel. Gezond worden om naar de theaterschool te kunnen gaan. Het lukte haar. Sophie werd toegelaten aan de Koningstheateracademie in Den Bosch.
sophie boek anorexia
Vanaf haar elfde kampte Sophie zelf met een eetstoornis © Omroep Zeeland
Het boek Wonderwoman - geen Anorexia-sprookje moest en zou er komen. Ze begon met schrijven in coronatijd. Sophie vond dat ze als jong meisje veelal boeken en films tegenkwam die de eetstoornis romantiseerden.

'Je wordt er onaardig door'

"Anorexia is niet tof. Terwijl ik dat idee wél had uit de films die ik keek en de boeken die ik las. Een heel dun meisje en iedereen staat om haar heen en staat voor haar klaar. Dat is gewoon niet zo. Je wordt er heel vervelend, onaardig en chagrijnig door. Je maakt iedereen om je heen alleen maar ontzettend moe ervan."
Sophie wilde juist daarom in haar boek ook de 'lelijke kant' van anorexia laten zien:
Hoe ongezonder mijn gewicht, hoe meer tekorten in mijn bloed en hoe lager mijn hartslag, hoe beter ik me over mezelf voelde.
Passage uit het boek Wonderwoman - geen Anorexia-sprookje
Het boek is fictie en vertelt het verhaal van Willemijn. Het is een mix van haar eigen verhaal en dat van anderen die kampten met een eetstoornis. "Het schrijven hielp mee aan de verwerking", zegt ze.

'Lastig dat mijn ouders het lazen'

Het enige dat ze echt lastig vond, was dat haar ouders het boek gingen lezen. "Die hebben er natuurlijk heel erg met hun neus bovenop gezeten. Maar over het algemeen vond ik het heel prettig. Om alles terug te halen en het dan om te zetten in een mooi boek. In plaats van dat het alleen maar een nare herinnering is."
sophie boek anorexia
Sophie wilde met haar boek meer aandacht voor 'de lelijke kant' van anorexia © Omroep Zeeland
Sophie is deze zomer afgestudeerd aan de Koningstheateracademie in Den Bosch. Zij heeft daar haar draai gevonden en vrienden gemaakt. Ze gaat verder studeren en ondertussen ook werken. Hopelijk in en bij het theater. Schrijven blijft ze ook. Haar volgende boek gaat over autisme en de liefde. Want ook daar heeft ze ervaring mee.
Ze hoop dat ze met Wonderwoman - Geen Anorexia-sprookje veel jongeren bereikt. "Er open over praten. Je open en kwetsbaar durven op te stellen. Ik heb het geleerd op de opleiding. Het is zo belangrijk. Ik hoop dat dit boek andere jongeren die kampen met psychische problemen daarmee kan helpen."
Hoe vaak komt een eetstoornis voor?
Volgens onderzoek heeft tien procent van de bevolking een eetstoornis. Daarvan is tussen de vijf en tien procent man. Bij anorexia nervosa en bulimia nervosa is dit tien procent. Vrouwen lopen dus meer risico. In Nederland ontwikkelen jaarlijks ongeveer acht per 100.000 vrouwen anorexia nervosa.
Hoe oud zijn de meeste jongeren die het krijgen?
Vrouwen (meisjes) in de leeftijd van 15 tot 25 jaar lopen het meeste risico een eetstoornis te ontwikkelen. Deze leeftijdsgroep wordt daarom ook het vaakst behandeld. Soms thuis, soms in de kliniek. Dat ligt aan de situatie thuis en hoe ernstig de eetstoornis is. Voorkeur heeft de behandeling thuis.
Worden mensen ook wel eens niet beter?
Ongeveer 46 procent geneest. Dit betekent dat een gedeelte (ernstige) last van de eetstoornis blijft houden. Tien tot vijftien procent overlijdt aan de gevolgen van anorexia. Ruim twintig procent blijft met de stoornis worstelen. Herstellen duurt ongeveer 7,5 jaar na een behandeling.
sophie boek anorexia
'Anorexia was de heilige graal.' Een passage uit het boek. © Omroep Zeeland