Alma en Anne-Rose springen al 39 jaar voor auto's om padden te redden in Vrouwenpolder

Giechelend lopen Anne-Rose Meertens (67) en Alma Lodiers (80) door de bosjes in Vrouwenpolder. "Daar gaan we dan!", roept Alma. "Doe voorzichtig, m'n kind", roept Anne-Rose haar toe. De dames lopen naar een ingegraven zwarte emmer. "Och, kijk nou toch eens even!" Vijf padden gevangen. Een goede buit voor het begin van de paddentrek.
Mee met 'padvinders' Alma en Anne-Rose om padden te helpen oversteken
Al 39 jaar redden de vriendinnen uit Vrouwenpolder de padden van een ondergang op de weg. "Als wij het niet doen, doet niemand het", stelt Anne-Rose. Ze kan het zicht van een doodgereden pad niet uitstaan, vertelt ze terwijl ze voordoet hoe zo'n pad er dan uitziet. "Eén poot naar achteren, allemaal bloed, de tong eruit, dat is echt afschuwelijk."
Ze willen de padden zo goed mogelijk begeleiden tijdens de paddentrek. Na de winterslaap trekken de padden richting de vijver om daar te paren. Door het zachte winterweer zijn ze er vroeg bij dit jaar.

Voor auto's springen

Bij de begeleiding op de route gaan Alma en Anne-Rose geen maatregel uit de weg om de pad te redden. "We springen ook voor auto's en dan roepen we dat ze moeten stoppen." Daarnaast kijken ze 's ochtends en 's avonds in ingegraven emmers langs de kant van de weg. "Soms wel vier keer op een avond. Om het uur." De padden vallen in de emmers, de dames halen ze eruit en brengen ze veilig naar de overkant.
Anne-Rose Meertens en Alma Lodiers bij de plas waar de padden gaan paren
Anne-Rose Meertens en Alma Lodiers bij de plas waar de padden gaan paren © Omroep Zeeland
En dat werpt z'n vruchten af, denken ze. Waar de pad in veel gebieden verdwijnt, blijft de populatie in Vrouwenpolder stabiel. "Het gaat niet achteruit, dat kunnen we niet zeggen." Ieder jaar tellen ze honderden padden. "Het is een soort sport, een paddensport. Het is ieder jaar leuk en spannend hoeveel we er vinden."
Vandaag zijn het vijf modderige exemplaren. "Ze maken nu geen geluid, maar ze kunnen zo leuk kletsen. En wij kletsen altijd terug", vertelt Alma. Ze steekt de weg over met haar emmer in de hand. "Drie, twee, een: hupsakee!" Met een grote zwieper gooit ze de padden in het water van de daar gelegen vijver.

'Pad wil ook leven'

Zo houden Alma en Anne-Rose de padden in Vrouwenpolder eigenhandig in stand. "De pad wil ook leven en doorgaan, net als wij."
Eén van de padden in Vrouwenpolder
Eén van de padden in Vrouwenpolder © Omroep Zeeland
Ze hebben in al die jaren een hechte band opgebouwd met de dieren. "Misschien gaan we ook nog wel op padden lijken. Ik lijk er al wel op. Dat zie je aan m'n benen, ik loop zo gek!", zegt Alma lachend. De paddentrek duurt tot ongeveer eind maart, dan wordt duidelijk of de paddendames hun werk weer goed hebben gedaan.